‘Auteursfilm’ scoort in buitenland

Nederlandse auteursfilms maken tegenwoordig furore in het internationale festivalcircuit. Waarom? „Het zijn persoonlijk vertelde verhalen.”

Nadine is een begrip in Mannheim. Ze is de, onofficiële, schutsvrouwe van het 56ste Internationales Filmfestival Mannheim-Heidelberg.

Het gebeurt niet vaak dat een Nederlandse film wordt uitverkoren om een internationaal filmfestival, vergelijkbaar met dat van Rotterdam, te openen. Maar het overkwam Nadine wel degelijk. Het Duitse festival opende afgelopen vrijdag met de internationale première van de film van regisseur Erik de Bruyn.

Toch is Nadine geen uitzondering. Steeds vaker maken Nederlandse auteursfilms furore in het festivalcircuit. Magonia van Ineke Smits maakte een jarenlange festivaltournee; Guernsey en Wolfsbergen van Nanouk Leopold draaiden in respectievelijk Cannes en Berlijn; Tussenstand van Mijke de Jong opende de ‘filmmakers of the present’-competitie in Locarno.

Waarom doen die Nederlandse films het opeens zo goed in het buitenland? „Het zijn persoonlijk vertelde verhalen, echte auteurscinema”, oordeelt Michael Koetz, directeur van het filmfestival Mannheim. Niet voor niets gaf hij het ‘Prinzip Autorenfilm’ als motto aan zijn festival mee.

Nadine gaat volgens de directeur over een van de belangrijkste thema’s van deze tijd. „Vrouwen worden voor een schijnkeuze geplaatst. Maak ik carrière of word ik moeder? Maar niemand vraagt zich af of hij zal eten, of zal slapen. Zaken die even essentieel zijn voor het voortbestaan van de mens. Erik de Bruyn maakt een scherpe analyse van de materialistische maatschappij, waarin feministische issues worden afgedaan als individuele keuzes.”

Is het al tamelijk ongewoon dat een festivaldirecteur zich publiekelijk zo met een film engageert, opvallend is ook het theoretische kader waarin Koetz de film plaatst. Zijn mening wordt gedeeld door de eerste besprekingen in de kranten. De Rhein Neckar-Zeitung situeert de film voorbij Bridget Jones en Sex and the City. D Mannheimer Morgen noemt de film ‘opmerkelijk’ en ‘indrukwekkend’ noemt. En dat is weer opvallend omdat Nadine bij de afgelopen uitreiking van de Gouden Kalveren op het Nederlands Film Festival volkomen werd genegeerd.

Koetz begrijpt dat wel: „Het is een film die zowel voor mannen als vrouwen pijnlijke kwesties aansnijdt. Daar wil niet iedereen aan. Nadine is een film die je alleen maar kunt begrijpen zoals je hem kunt begrijpen. Als man of als vrouw. Als kinderloze alleenstaande of als ouder. En als je van het ene stadium in je leven in het andere bent overgegaan, kun je hem niet meer zo begrijpen als voorheen. De film dwingt je de confrontatie met jezelf aan te gaan. Dat maakt hem zo uitzonderlijk rijk en gelaagd.”

Nadine is vanaf 25 oktober te zien in de Nederlandse bioscopen.