Asfaltering oplossing voor alle knelpunten?

Ik heb me flink geërgerd aan de brallerige theorieën van Wouter van Dieren in zijn artikel: `Dit land hoeft niet op slot voor fijnstof` (Opiniepagina, 15 oktober). Er zou maar maar 2,88 vierkante kilometer asfalt op de snelwegen bij hoeven en dan is alles opgelost, betoogt hij. En met nog 5,75 vierkante kilometer asfalt zijn alle problemen op de provinciale wegen ook nog eens verleden tijd. Dat is maar zo weinig. Daar kan toch geen weldenkend mens bezwaar tegen hebben?

Zeker meneer Van Dieren, maar voor hoelang gaat dat op? Hoeveel vierkante kilometer extra hebben we over vijf jaar weer nodig voor de dan ontstane knelpunten? En hoeveel opnieuw over tien jaar? Het ergerlijke rekentrucje van Van Dieren is trouwens al bekend vanaf het moment dat ingenieur Ronald Waterman in zijn wieg heeft leren praten. Vergelijk de goochelarij met iemand die aan obesitas lijdt. Wat is hier en nu de caloriewaarde van een slagroomtaartje in vergelijking met de jaarlijkse voedselconsumptie van de patiënt. Niks toch? En wie zou dan bezwaar kunnen maken tegen het nuttigen van zo`n heerlijke slagroompunt in het hier en nu? Dan ben je toch eigenlijk maar een vervelende zanikpot. En zo gaan al die taartjes er iedere keer weer vrolijk in. Leuk voor het straks en dan. Eet smakelijk, meneer Van Dieren.