Een scheiding? Helemaal geen commentaar!

In den beginne was er een feit. Cécilia, de echtgenote van president Nicolas Sarkozy, is al drie maanden niet meer aan zijn zijde in het openbaar verschenen. Daarna kwam het gerucht, dat aanzwelt sinds een maand: het is huwelijkscrisis op het Elysée. Toen verschenen de „doorgaans goed geïnformeerde bronnen” die anoniem aan sommige journalisten wisten te vertellen dat de scheiding van het presidentiële echtpaar aanstaande is. De zakenkrantTribune meldt zelfs, op basis van één zo’n bron, dat een rechter in Nanterre morgen al de eerste presidentiële scheiding in de Franse geschiedenis zal uitspreken.

En daartegenover één onveranderlijke reactie van de woordvoerder van president Sarkozy, David Martinon: „Helemaal, helemaal, helemaal geen enkel commentaar”, zoals hij gisteren zei op zijn wekelijkse persbriefing. Geen kwinkslagen, relativerende trouvailles of een ontkenning. Hetgeen de geruchten nog versterkte. Want een huwelijkscrisis is een privé-aangelegenheid, maar niet als het gemoed van de president in het geding is, die volgens naasten „verslaafd” is aan zijn vrouw.

Goed, de feiten. Het echtpaar Sarkozy heeft de afgelopen jaren ups en downs gekend, zoals Nicolas Sarkozy – voor zijn aantreden als president – in interviews en boeken heeft uitgelegd. In 2005 en 2006 was Cécilia twee periodes vertrokken. Ze woonde een winter samen met een Franse minnaar in New York. De scheidingspapieren lagen klaar, maar ze keerde terug.

Van deze periode resteert een uitspraak van Cécilia, waaruit blijkt dat ze niet uitzag naar een toekomst als Eerste Dame: „Het Elysée, doodsaai.” En een conclusie van Sarkozy, in de zomer van 2006 in zijn boek Témoignage (Getuigenis): „Nu hebben Cécilia en ik elkaar weer teruggevonden [...] zonder twijfel voor altijd.” Hij legt uit dat hij haar, verblind door liefde, te veel in de schijnwerpers heeft geschoven. En dat hij voortaan, op haar verzoek, haar woordvoerder is. „Ze zou het beter kunnen zeggen dan ik, maar in dat verzoek heb ik haar schroom en haar breekbaarheid herkend .”

Er zit een boodschap in die nu vaak terugkeert in commentaren van haar vrienden. Cécilia houdt niet van opzitten, ceremonieel en de publieke zichtbaarheid van een bestaan als Eerste Dame.

In de verkiezingscampagne dit voorjaar bleef zij buiten beeld. Tot op de verkiezingsavond. Toen stond ze met verstrakt gezicht achter haar echtgenoot op het podium op het Place de la Concorde. Later lekte uit dat ze die dag zelf niet had gestemd. Maar bij de inhuldiging van Sarkozy als president op 16 mei stal zij als elegante verschijning de show. In juli volgde nog een spectaculair optreden op het internationale toneel. Cécilia debuteerde als ‘persoonlijk gezant’ van de president in de onderhandelingen met de Libische leider Gaddafi over de vrijlating van vijf Bulgaarse verpleegsters en een Palestijnse arts. Naast Eurocommissaris Ferrero-Waldner begeleidde zij hen op hun terugkeer naar Bulgarije.

Een ster leek geboren, maar de actie maakte Cécilia ook omstreden. Het Franse parlement wil haar horen in het kader een parlementaire enquête. Het Elysée sluit dat uit. Aan de regionale krant L’Est Républicain legde zij uit dat ze om humanitaire redenen voor deze zaak actief was geworden.

Sindsdien: stilte. Cécilia was afwezig op de nationale feestdag, 14 juli. Ze liet haar man op het laatste moment alleen op vakantiebezoek bij president Bush. Een keelontsteking, zei Sarkozy bij aankomst bij de familie Bush. Ze ging niet mee naar Bulgarije, waar ze als held wordt beschouwd. Ze gaat niet mee op staatsbezoek, het eerste van Sarkozy, naar Marokko. Alleen bij de begrafenis van haar eerste echtgenoot, tv-presentator Jacques Martin, kwam ze even in beeld. De Sarkozy’s zijn intussen nog altijd niet naar het Elysée verhuisd. Cécilia vindt dat de matig onderhouden woonvertrekken in het presidentiële paleis ongeschikt zijn voor een gezin.