Braaf Crowded House laat iedereen meezingen

Neil Finn (Foto Isabel Nabuurs) 15-10-2007, Amsterdam Crowded House in Carre, zanger Neil Finn Foto: Isabel Nabuurs Nabuurs, Isabel

Concert: Crowded House. Gehoord: 15/10 Carré, Amsterdam. Herhaling: 16/10.

Tweemaal Carré uitverkopen is een kunst, zeker voor een popgroep die tien jaar weg is geweest. Carré plat spelen is een nog grotere verdienste. Popgroep Crowded House uit Nieuw Zeeland leek aan het begin van de avond geïntimideerd door de opgave die hen wachtte. Meteen riep zanger Neil Finn de aanwezigen op om niet te respectvol om te gaan met de plechtige omgeving. Maar uiteindelijk duurde het anderhalf uur voordat de zaal een beetje los kwam.

Niet dat Crowded House er met de pet naar gooide. Er viel weinig af te dingen op hun melodieuze, afwisselende popliedjes. Zo nu en dan sloop er zelfs een waarachtig rockgevoel binnen, alsof de geest van The Beatles anno 1969 zich roerde. ‘Beatlesque’ is nog altijd een adequate omschrijving voor deze muzikanten die hun klassiekers kennen en die samen zingen alsof ze heel kant twee van Abbey Road in één refrein willen vangen – met alle bombast van dien. Maar met mooie muziek alleen kom je er niet in Carré. Het ontbrak Crowded House aan de theatrale vaardigheden om er net dat beetje meer van te maken.

De groep hield er in 1996 mee op, om Neil en broer Tim Finn ruimte te geven voor solocarrières. Na vallen en opstaan zochten ze elkaar weer op als The Finn Brothers. Bij Crowded House ‘nieuwe stijl’ ontbreekt Tim. Een andere afwezige is drummer Paul Hester die in 2005 zelfmoord pleegde. Nieuwkomers Matt Sherrod op drums en Davey Lane op gitaar zorgden met de drie oudgedienden voor een goed gevuld geluid, om te maskeren dat het materiaal van het nieuwe album Time On Earth niet kan tippen aan het handjevol popklassiekers waarop Crowded House zijn onuitroeibare reputatie heeft gebouwd.

Na een fraai en langgerekt When you come met imposante steelgitaar was het lang wachten op de favorieten Don’t dream it’s over en Chocolate cake, die veel te hard en schel de zaal in werden geslingerd. De humor van deze jongens moet je liggen; na flauwe grappen over „harige zitvlakken” kwamen de bandleden niet meer bij om de koeiengeluiden uit het keyboard. Die koe onder de toetsen, heren, was misschien wel het enige echte podiumbeest. Maar mooi klonken ze wel, de lieve liedjes Into temptation en Better be home soon in democratische meezingversies. Waarna het publiek zichzelf een welverdiend applaus mocht geven, want op eigen kracht had dit brave Crowded House het niet gered.