Alquin klinkt nog altijd gruizig en bluesy

Concert: Alquin. Herhaling: 16/10 Oude Luxor, Rotterdam. Tournee t/m 27/11 zie www.alquin.org.

Progressieve rock. Het is een heerlijk achterhaalde term uit de jaren zeventig. En Alquin uit Delft speelde zijn rock het progressiefst, met altijd genoeg flarden jazz, funk en klassieke thema’s om de progressie te waarborgen. Niemand hoeft er dus van op te kijken dat de groep na zo’n dertig jaar weer op tournee gaat, langs de theaters, nadat de leden in 2005 al het verdienstelijke comeback-album Blue Planet uitbrachten.

De zes heren hebben er lol in, zo veel is duidelijk. Vooral drummer Job Tarenskeen en organist Dick Franssen tonen zich bij de première zo blij als varkentjes in de modder. Met aanstekelijk enthousiasme brengen ze hun complexe muziek, terwijl gitarist Ferdinand Bakker en saxofonist Ronald Ottenhoff al hun concentratie nodig hebben voor de vele wendingen in nummers die soms wel twintig minuten in beslag nemen. Mountain queen bijvoorbeeld, zo’n gedragen werkstuk waarbij elke instrumentalist even mag schitteren om er uiteindelijk een grandioze groepsfinale uit te persen. De gevreesde drumsolo blijft ons grootmoedig bespaard.

Uniek aan de sound van Alquin is dat hun doordacht in elkaar stekende muziek veelal gepaard gaat met een forse dosis soul. Hoofdverantwoordelijk is nog altijd zanger Michel van Dijk, met zijn prachtig verweerde kop als van een in de rock & roll verdwaalde Harry Dean Stanton. Internationaal kon Alquin mee met doorleefde prog-rockers als Steve Winwood van Traffic en ook nu nog zingt Van Dijk met een mooi gruizige, bluesy stem. In oude krakers als Fool in the mirror en Wheelchair groupie schittert hij, meer dan in de veel stroevere nieuwe nummers.

Voor de gevoelige noot brengt Alquin een strijkkwartet mee. Het breekbare You always can change zou in deze viool- en celloversie zomaar een kersthit kunnen worden. Behalve een verzorgd lichtplan wordt er nauwelijks acht geslagen op de theateromgeving. Geen decor en geen rondje ‘unplugged’. Het past de band Alquin, want ze maakte altijd al luistermuziek bij uitstek. Het publiek leunt weldadig achterover en laat zich meevoeren naar de progressieve jaren, om soms even op te veren als zo nodig het lot van Afghaanse kindsoldaten in een minder vertrouwd lied moet worden gevangen.