Oranje strompelt naar kwalificatie

Het Nederlands elftal heeft voor het eerst sinds 2003 een voorrondewedstrijd verloren.

Vooral in de tweede helft kwamen de beperkingen van Oranje aan het licht.

Stevige wind, striemende regen, kou, een scheidsrechter die plotseling met gele kaarten begon te strooien en omvallende dug-outs. De omstandigheden en elementen in de Roemeense badplaats Constanta waren bizar. Maar dat het Nederlands elftal hier een ongeslagen reeks van 21 kwalificatiewedstrijden zag eindigen, mochten de internationals zich toch zelf aanrekenen.

Het niveau van de door vele blessures gehandicapte tegenstander was niet van dien aard dat een nederlaag (1-0) viel goed te praten. Sinds 2003, de 1-0 bij de barrage tegen de Schotten, had Oranje niet meer verloren in een voorronde. Na een goede eerste helft toonde het Nederlands elftal na rust zijn beperkingen. ‘Mooi-weer-voetballers’, zou je ze in dit geval kunnen noemen, die zich in de fysieke strijd lieten aftroeven.

De Roemenen wonnen de toss en kozen ervoor de eerste helft met de wind in de rug te spelen. Ze wisten dus dat ze na de pauze op een drassige grasmat de mouwen moesten opstropen. Dat deden de Oost-Europeanen ook. Ze verlieten de verdedigende stellingen en zetten de Nederlanders zelfs vast op eigen helft. Met de treffer van verdediger Dorin Goian, ondanks een magnifieke redding van doelman Maarten Stekelenburg bij een kopbal van Ciprian Marica, als beloning. Oranje kreeg vrijwel geen enkele kans meer. Alleen Wilfred Bouma raakte in de slotfase nog de paal.

Het maakt de kwalificatie voor Oranje weer iets spannender. Maar als de resterende wedstrijden tegen Slovenië, Luxemburg (beiden thuis) en Wit-Rusland worden gewonnen, plaatst het team van bondscoach Marco van Basten zich toch gewoon voor het EK van volgend jaar in Zwitserland en Oostenrijk. Roemenië en Bulgarije ontmoeten elkaar ook nog. Oranje heeft zeven punten nodig om het eindtoernooi te halen.

Ondanks de hoopvolle eerste helft van zaterdag is er voor Van Basten bij plaatsing geen reden om te zwelgen in genoegzaamheid. Ook het duel in het kleine, niet eens volle stadion van Constanta maakte duidelijk dat Oranje zelfs met al die gereputeerde namen nog immer als los zand aan elkaar hangt. Dit is geen team dat hoge ogen kan gooien op een titeltoernooi. Hoewel Van Basten iedereen wil doen geloven dat kritiek niet op zijn plaats is, omdat de opdrachten zo goed worden uitgevoerd.

Nu gebeurt het zelden dat het Nederlands elftal zich op een vlekkeloze wijze kwalificeert. Soms is er een dosis geluk voor nodig, soms een barrage en soms, zoals voor het WK 2002, haalt Oranje de eindronde zelfs helemaal niet. Maar het feit dat Van Basten na talrijke experimenten met internationaal vermaarde spelers na ruim drie jaar nog geen ingespeeld elftal heeft geformeerd, baart zorgen. De internationals moeten zich steeds kunnen aanpassen aan zijn visie op het voetbal. Om er een paar onder de loep te nemen: Arjen Robben is na weer een blessureperiode ver verwijderd van zijn oude vorm. Hij mocht tegen Roemenië starten omdat Ryan Babel zich had verslapen bij het middagdutje. Ondanks een telefoontje verscheen hij voor de tweede keer in een jaar te laat aan de eettafel. De eerste keer loste Van Basten het op door hem voor straf een mop te laten vertellen. Ditmaal stond hij ernaast.

Ofschoon spits Ruud van Nistelrooy verklaarde in de eerste helft tevreden te zijn over de opbouw, ging er ook in die fase op dit gebied het een en ander mis. Joris Mathijsen leed veel balverlies. Er was op het middenveld wel wat meer beweging, maar het kon de toen behoudend opererende Roemenen niet imponeren. Oranje had er nog zo hard op getraind.

Clarence Seedorf kreeg op het middenveld de voor hem zo onwennige rechterflank toebedeeld en trof daar Cristian Chivu, die hem onschadelijk moest maken. Desondanks toonde de gelouterde speler van AC Milan in de eerste helft hoe balvast hij kan opereren. Op de vraag of hij content was met zijn positie in het elftal, antwoordde Seedorf bedachtzaam: „Het is zoals het is.” In de spits werd Van Nistelrooy zelden goed aangespeeld. Op rechts leverde Rafael van der Vaart een povere prestatie. Al kan de linkshalf van origine dat op de positie van rechtsbuiten nauwelijks worden aangerekend. Slechts Demy de Zeeuw stak er door zijn werklust bovenuit en dat mocht gezien zijn bescheiden reputatie tekenend worden genoemd. Corners en vrije schoppen leverden zonder de fluwelen trap van de geschorste Wesley Sneijder weinig op. De bal kwam zelfs af en toe nauwelijks van de grond.

Spelers die niet lekker draaien lopen schorsingen op. Na Sneijder, Robin van Persie en Mario Melchiot, die tegen voetbaldreumes Albanië gele kaarten incasseerden, zijn nu Giovanni van Bronckhorst, Van Nistelrooy („er was niets aan de hand bij die zogenaamde overtreding van mij op Goian”) en Mathijsen aan de beurt om verplicht een wedstrijd over te slaan. Hoewel de bondscoach dus voor de wedstrijd tegen Slovenië een paar ‘luxeproblemen’ minder heeft, wordt het interessant om te zien wie woensdag als spits zal fungeren (Klaas Jan Huntelaar of misschien wel Van Persie) en wat de gevolgen zijn van de terugkeer van Sneijder.

Roemenië Nederland
1 0
Gespeeld op 13 oktober
Toeschouwers 15.000
Scheidsrechter Vassaras (Gri)

Doelpunt

71' Goian 1-0

Kaarten

Ogararu, Tamas, Mutu, Nicolita, Codrea Van Nistelrooy, Mathijsen, Van Bronckhorst