Funk à la jaren tachtig van precies vier minuten

cd Bastian: IV Supertracks, distr. Challenge

Ondanks de titel is dit nog maar de derde cd van Bastian, althans, onder die naam. Want Bas Bron kijkt niet op een artistiek alter ego meer of minder. Hij is bijvoorbeeld ook Seymour Bits, Fatima Yamaha, de helft van Comtron én Majoor Vlosshart: de Neger Des Heils (de beatbakker van De Jeugd Van Tegenwoordig), om eens wat te noemen.

Toch heeft hij een goede reden voor de albumtitel IV: de nummers hebben stuk voor stuk de uiterst radiovriendelijke lengte van vier minuten precies. Dat is doorgaans lang genoeg voor deze liedjes, die vakkundig maar niet allemaal even ideeënrijk uit de speakers stromen.

Want Bastian heeft niet al te veel toe te voegen aan het idioom dat hij vasthoudend bedrijft: funk à la jaren tachtig, compleet met de synthesizerklanken uit diezelfde periode en afgepaste bijdragen van muzikanten-van-vlees-en-bloed.

Het knapste van de plaat zit hem desondanks in die klankkleuren van elektronische aard, die weliswaar reuze gedateerd klinken maar juist daardoor een nog-net-hippe kitschfactor kennen. Let in dat verband eens op de baspartijen, die steevast uit zo’n knorrend kastje komen en zodoende de funk-van-weleer van Kashif en Cameo in herinnering roepen. De radio zal er flink van opknappen, dat zeker.