Een cd, gemaakt tussen de arrestaties door

Net nu zijn veelbesproken verhouding met Kate Moss sinds een paar maanden is beëindigd, brengt Pete Doherty – telkens weer opgepakt wegens drugsgebruik – met zijn band Babyshambles een cd uit die kan doorgaan voor een Kate Moss-concept-cd. Er zijn liedjes die Doherty samen met haar schreef (als You Talk, French Dog Blues) en tekstverwijzingen als ‘She’s far too good looking, to do the cooking’.

Een ander thema op Shotters Nation is drugsgebruik. Een ‘shotter’ is een drugsdealer, er zijn verwijzingen als ‘skag’ (heroine) en ‘60 dollar bag’.

Opvallend genoeg heeft Doherty’s verslaving geen invloed op zijn stijl. Notoire verslaafden als Lou Reed en Iggy Pop verklaarden hun zwartgallige muziekstijl vanuit het verkokerde bewustzijn van de heroïne-junkie. Maar bij Pete Doherty overheerst onschuldig optimisme met montere ritmes en onbekommerd rinkelende gitaren. Doherty heeft verschillende ‘stemmen’: als krijsende kat of ongerept als een koorknaap.

De meeste nummers op Shotters Nation zijn geslaagd: dansbaar in You Talk, puur Britpop in Carry On Up The Morning, punky in Side Of The Road en soms ongericht zoals UnBiloTitled en het magere UnStookieTitled.

Dat deze cd, ondanks Doherty's arrestaties en kortstondige bezoeken aan afkickklinieken, toch nog is afgekomen, ligt aan gitarist Michael Whitnall, die ervoor zorgde dat Doherty’s schetsen een vaste vorm kregen. Whitnall houdt van nostalgische muziekstijlen (ska, skiffle, music hall), die de cd ook voorspelbaar maken.

Daardoor is Shotters Nation, net als Down In Albion (2005), nog steeds niet de plaat waarop je bij Babyshambles hoopt. Het geluid is onsamenhangend, sommige nummers klinken niet af.

Voor Babyshambles hangt veel af van deze cd. De band heeft een kostbaar contract met EMI en gaat op tournee in Engeland, langs stadions met een capaciteit van 50.000 bezoekers.

Shotters Nation: EMI