‘Zo’n rommel als bij de Daltons was het niet’

Cinekid opent vanavond met het vervolg op de tv-serie De Daltons. Jill Alberdingk Thijm, moeder van de schrijver, bekeek de serie en herkende veel uit haar eigen huishouden.

Vanavond opent kinderfilmfestival Cinekid met de première van de televisieserie De Daltons, de jongensjaren. Het is een vervolg op het veelgeprezen De Daltons uit 1999, over de belevenissen van de broers Erik, Jelle, Daantje en Tim. Scenarioschrijver Robert Alberdingk Thijm heeft zelf vier broers en verwerkte zijn jeugdherinneringen in de scripts. Zijn moeder Jill Alberdingk Thijm-Sunnucks zag de eerste drie afleveringen.

Is het vreemd om uw eigen gezinsleven terug te zien op tv?

„Ik kan alleen maar kijken met tranen in mijn ogen. Er is zoveel herkenning. Niet alleen het gedrag van mijn zoons, ook de kleinkinderen – die zo’n beetje de leeftijd van de Daltons hebben – en mijn eigen jeugd zie ik er in terug.”

Herkent u zichzelf in de filmmoeder?

„In de eerste serie zweeft ze zo’n beetje door het huis met een kop thee. Ik kan me niet herinneren dat ik ooit niks deed. Dat lukt echt niet, met vijf zoons. Misschien heb ik daar wel een opmerking over gemaakt tegen Robert, want in het vervolg is het anders: zij is de hele tijd in de weer, met de was en de rotzooi. Zo’n rommel als bij de Daltons, was het bij ons trouwens niet hoor.”

Zag u ook situaties terug, die u vergeten was?

„Dat ze op dansles zaten! Dat wist ik helemaal niet meer. Ik had natuurlijk geen idee wat er zich tijdens die lessen afspeelde. Dat zie ik nu, in de serie. Ik schrok er wel van, dat die jongens in één aflevering zo in de weer zijn met drugs. Mijn zoon Jan-Michiel zei gelukkig: ‘Dat deden wij niet hoor, mam’. Ik vind de verhoudingen tussen de broers mooi, de haat en de liefde, de enorme concurrentie. En de dialogen zijn heel goed. Dat is Robert’s grote talent. Vroeger, als er ruzie was, kon hij altijd precies herhalen wat iedereen gezegd had en haarfijn aantonen wie of wat onrechtvaardig was geweest.”

Hoe kijkt u terug op de opvoeding van vijf zoons?

„Tegenwoordig heerst het beeld dat het altijd leuk moet zijn. Dat is natuurlijk niet zo. Soms is het helemaal niet leuk. Als de kinderen jong zijn, is het fysiek zwaar en als ze ouder worden, moet je geestelijk sterk zijn.

„Gelukkig kijkt Robert met een genadig oog. Al heeft hij in deze laatste serie, over de puberteit, iets minder erbarmen. In een scène wordt één van de jongens door zijn vader aangepakt over zijn gedrag. Ik kan me wel herinneren dat we dat soort gesprekken hadden. Dat moest natuurlijk af en toe. Maar niet dat het zó negatief was. Waarschijnlijk schoon je je eigen geheugen een beetje op, als je ouder wordt. Of misschien is het de tijd, die dat doet.”