Rammelgitaar

Jack Peñate:Matinee(XL/V2)

Hoe vaak kan het nobele ambacht van zanger en liedjesschrijver opnieuw worden uitgevonden? De meeste singer-songwriters nestelen zich weldadig in het bekende stramien van beheerste muziek met volwassen teksten, in het saaiste geval ook wel ‘Americana’ genoemd. Zo niet Jack Peñate, een tweeëntwintigjarige eenmansband uit Zuid-Londen die bijna letterlijk over het podium stuitert als hij de kans krijgt. Zijn gekke dansjes zijn het eerste dat opvalt, daarna zijn dynamisch maar rommelig gitaarspel en dan zijn hogelijk originele, springerige liedjes.

Samen met Kate Nash haalde hij onlangs de cover van New Musical Express omdat ze allebei als schijnbaar kansarme artiesten de top tien van de hitparade haalden met intelligente, oorspronkelijke nummers. De singles ‘Spit at stars’ en ‘Torn on the platform’ waren voorbodes van Jack Peñates debuutalbum Matinee, geproduceerd door de van Arctic Monkeys en Editors bekende Jim Abiss. Terwijl hij uiterlijk wel iets weg heeft van George Michael, komt Peñate er doodleuk voor uit dat hij de hitmuziek van Wham! even hoog heeft zitten als de soul van Curtis Mayfield. Zijn zangstijl is een mengsel van Britse pop met een nadrukkelijk lokaal accent en invloeden uit de Amerikaanse soul van Mayfield en Smokey Robinson. En daar speelt hij dan een ontwapenende rammelgitaar bij, als een jonge versie van Billy Bragg met een funk-tic. Omdat hij het allemaal in zijn eentje doet, bijgestaan door een dienende drummer en bassist, heeft zijn muziek iets hyperactiefs. Tussen vlotte liedjes als ‘Have I been a fool?’ en het bijna over zijn eigen voeten struikelende ‘Second, minute or hour’ toont hij ook zijn ingetogen kant, in het zoete walsje ‘We will be here’ en slotnummer ‘When we die’ waarin Peñate met gospelkoor stilstaat bij zijn eigen dood.

De titel Matinee suggereert dat er nog een avondvoorstelling volgt; Jack Peñate staat aan het begin van een popcarrière die nog veel meer moois gaat opleveren.

JAN VOLLAARD