Natgeregend corduroy

„Vroeger dacht ik dat ik altijd, altijd leven zou, net als mijn vader, wij stonden te kijken zoals wij nu en nu ik denk aan later, zijn we gemaakt van tijd.”

Aan die regels van Rutger Kopland dacht ik, toen ik vorige week wandelde door het centrum van Hilversum, het decor van mijn jeugd. Ik was in de buurt, moest wat boodschappen doen, had wat tijd over. Een samenloop van omstandigheden, heet zoiets, geloof ik. Het winkelcentrum waar ik dertig jaar geleden mijn zaterdagen stuksloeg, bleek weinig veranderd. De patatkraam stond nog steeds pal naast de parfumerie, wat nog dezelfde, misselijkmakende mengeling van eau-de-colognegeur en frituurdamp opleverde. De gezondheidsschoenenwinkel, waar ik vanwege mijn platvoeten elk voor- en najaar Pedro’s moest uitzoeken, zat er nog. Evenals vanHaren, waar ik later van mijn eerste kleedgeld een paar pumps met plastic binnenvoering kocht.

Op een modern vormgegeven, betonnen bankje dacht ik na over vroeger en over tijd. Als kind hield ik me nooit bezig met iets onnozels als ‘de seizoenen’. Ik merkte dat er wespen waren en dat ik zonder jas naar school kon. Dat hard fietsen door de koude wind pijn deed aan mijn keel. Ik merkte dat het een lange schooldag duurde voor mijn natgeregende corduroybroek was opgedroogd en dat dat proces onaangenaam kriebelde aan mijn bovenbenen. Maar nooit dacht ik: de herfst komt eraan. Terwijl ik keek naar de winkelende mensen in de motregen dacht ik ook aan Roef. In juni dronken we nog baldadig en nietsvermoedend wijn op een terras. Toen we precies tegelijk opstonden (Moesten we naar de wc? Wilden we een flegmatische ober wenken? Ik weet het niet meer) stootten we hard en pijnlijk onze koppen tegen elkaar. We spraken over vroeger, de toneelschool, over onze kinderen. „Het was een mooie avond”, zei hij voor hij weg fietste. En vlak voor hij uit het zicht verdween voegde hij daar lachend aan toe: „En hij is nog niet voorbij”. Hij overleed volkomen onverwacht op 30 augustus en liet een half voltooid boek achter in zijn computer.

Roos Ouwehand