Een videoclip die gelukkig maakt

Het gaat niet goed met de nieuwe zender Het Gesprek. Na tien dagen zijn de ergste technische problemen aangepakt, maar nog lang niet opgelost. Aankondigingen van de programmering op de website kloppen vaker niet dan wel. De kijkcijfers zijn onmeetbaar laag, bijna altijd onder de 10.000. Een ruzie tussen medeoprichter Pieter Storms en het huidige triumviraat van Ruud Hendriks, Derk Sauer en Frits Barend leidt tot beslagleggingen en openbare moddergevechten, bijvoorbeeld gisteren in Pauw & Witteman.

Storms verwijt met name Hendriks dat hij de zender onprofessioneel leidt. Of dat verwijt juist geadresseerd is, kan ik niet beoordelen, maar Hendriks is de hoofdredacteur en veel uitzendingen maken inderdaad een amateuristische indruk.

Tot op zekere hoogte kun je het charmant vinden wanneer interviewer Huub Stapel een rechtstreeks gesprek met columnist Peter Winnen plotseling onderbreekt voor toiletbezoek en de gast verdwaasd alleen voor de camera achterlaat. Meer last heb ik van de zwakke inhoud van veel gesprekken en van het gestuntel van de gespreksleiders. In Het Gesprek van de Dag wordt met beperkte middelen een actualiteitenrubriek geïmiteerd, compleet met obligaat nieuwsquizje aan het begin. Presentatoren Sven Kockelmann en Margriet van der Linden gedragen zich zeer Hilversums, als autoritaire betweters die hun gesprekspartners weinig ruimte gunnen.

Andere programma’s van Het Gesprek zeuren en zwatelen om het uur vol te maken, zodat de meerwaarde van die langere adem eerder in zijn tegendeel verkeert. Veel kijkers denken dan dat het eigenlijk helemaal geen goed idee is om zo lang met een gast te willen praten. Als Het Gesprek weer verdwijnt, wat op deze manier snel te verwachten valt, kan de eerstkomende jaren niemand het zich meer veroorloven om het uitstekende idee van slow television opnieuw te beproeven. Slecht nieuws dus, ik had het me anders voorgesteld op basis van het elan van de eerste avond.

Het goede nieuws is dat ik deze week iets heel moois heb gezien, dat niets met nieuws, actualiteit of praattelevisie te maken heeft. Ik zag het op internet, na een tip van een bevriende blogger en een aanbeveling door Giel Beelen woensdag in De wereld draait door. Ik kijk veel te weinig naar videoclips om op dat gebied ook maar enig gezag te kunnen doen gelden. Maar de clip 1 2 3 4 van Feist maakt een mens zomaar gelukkig, telkens opnieuw.

De Canadese zangeres Leslie Feist behoort tot de indie-scene, maar toch is haar bedrieglijk simpele liedje 1 2 3 4 een hit in Amerika, sinds vorige maand fragmenten uit de clip opdoken in een commercial voor de iPod nano van Apple.

Die clip is een wonder van ingenieuze eenvoud. Geheel in strijd met de spreekwoordelijke snelheid van de shotwisselingen in een music video bestaat deze uit een enkele camera-instelling van drie minuten en twee en twintig seconden. Feist betreedt in een blauw strapless glitterbroekpak een lege studio en begint zachtjes met iele stem te zingen. Van alle kanten komen jongens en meisjes in vrijetijdskleding om haar heen dansen. Hun bewegingen zijn even basaal als hun voorkomen, uitsluitend in primaire kleuren. Ze vormen een geometrisch mozaïek dat in de verte aan een ballet van Busby Berkeley herinnert, maar dan uitgevoerd door het Cirque du Soleil.

Leslie wordt opgetild en doorgegeven, zonder zelf veel te bewegen. De muziek beleeft een crescendo en ebt dan weer langzaam terug naar de essentie van het begin. Ten slotte vormen de dansers een lange rij achter Feist en verdwijnen in het niets: het moet een computertrucage zijn, maar zo voelt het niet. En dan staat de zangeres weer in haar eentje in de leegte en maakt een buiging voor ons. Applaus, inderdaad.

Kijk ook op nrc.nl/beeldenstorm