Bad Cookie (of gewoon pech?)

Een correspondentschap is net een echte baan: zoveel plannen, maar je komt niet aan alles toe. Voordat ik hier in New York begon, las ik eens het boek Gig. Het gaat over Amerikanen en hun beroep. Ik keek er gisteren nog even in. Heidi Klum vertelt over haar leven als supermodel, een ander is ‘crime

cookie.jpg
Een correspondentschap is net een echte baan: zoveel plannen, maar je komt niet aan alles toe. Voordat ik hier in New York begon, las ik eens het boek Gig. Het gaat over Amerikanen en hun beroep. Ik keek er gisteren nog even in. Heidi Klum vertelt over haar leven als supermodel, een ander is ‘crime scene cleaner‘ in New York en een derde probeert dag in dag uit nieuwe werknemers te vinden voor een slachterij.

Ik dacht al die tijd dat ik in ‘Gig’ ook had gelezen over een man bij Wonton Food, een bedrijf in Brooklyn. Deze man, zo dacht ik me te herinneren, doet niets anders dan de hele dag de spreuken verzinnen die in de fortune cookies zitten.

Ik vergis me. In het boek wordt niet over hem geschreven; heb het vast ergens anders gelezen (de wens om hem eens te interviewen blijft even groot). Ik kan wel andere stukken vinden die bolstaan van wist-je-datjes. Zoals: Chinezen deden tot voor kort helemaal niet aan spreuken in koekjes, Wonton Foods zou dat in China geïntroduceerd hebben. En: het bedrijf heeft ooit eens aan kinderen gevraagd spreuken in te sturen. Wat er binnen kwam? „You will never go to jail.” Of: „You will find money on the couch where your father sits.”

Lijkt me inderdaad de grootste complicatie van die baan: het bedenken van nieuwe spreuken. Al een paar maanden hangt er een briefje uit een van Wontons koekjes op mijn ijskast: „You should pay for this dinner. Be generous.

Van de week was er opeens een stuk in de krant over Wonton Food. Wat blijkt? Ze zijn daar overgegaan op minder positief ingestelde spreuken (zou mijn ijskastexemplaar daar ook al bij horen?). Favoriet tot nu toe: „Your problem just got bigger. Think, what have you done?”