Sinterklaas als brenger van liefde – ‘actually’

Alles is liefde. Regie: Joram Lürsen. Met: Carice van Houten, Mchiel Romeyn, Anneke Blok. In: 91 bioscopen

Het is met liefde net als met Sinterklaas: je moet erin geloven, anders blijft er niks van over. Dat is het simpele maar doeltreffende uitgangspunt van Alles is liefde, een romantische komedie in Sinterklaastijd die is geconcipieerd met een schuin oog naar Engelse voorbeelden. Love Actually meets Makkers staakt uw wild geraas.

En het is gelukt. De film van Joram Lürsen heeft vaart, geestige dialogen en roerende momenten. Een verwende Sinterklaas die op zijn mijter trapt, ‘godverdomme kut!’ roept en een hartaanval krijgt, is een fijne binnenkomer. De Sint die bij aankomst vanaf de stoomboot in het water springt om een kind te redden, is een instant klassiek filmbeeld.

Love Actually is het voorbeeld. Zoals daarin vijf stellen werden gevolgd in de laatste dagen voor kerstmis, zo gaat het hier naar Sinterklaasavond toe. Daar kreeg de premier iets met een volksmeisje, hier is het een prins van Oranje. Maar geen misverstand, Alles is liefde is geen namaak.

De meeste acteurs in het (ouderwets blanke) ensemble van Alles is liefde zijn in staat iets op te roepen waar je nieuwsgierig naar blijft. De grootste sterren in de cast zijn Carice van Houten als het Bijenkorf-meisje dat op de ware wacht en Michiel Romeyn als onwillige Sinterklaas – „zeg maar Jan”. De truc voor een romantische komedie is dat de scenarioschrijver archetypen verzint en dat de acteurs van die archetypen personages maken. Deze twee acteurs lukt dat het best.

Met de scenarioschrijver is een andere ster van Alles is liefde genoemd. Er zijn heel wat treurige pogingen tot comedy gedaan in Nederland en de meeste daarvan struikelen al in de scenariofase. Kim van Kooten kan dialogen schrijven die natuurlijk klinken én heel geestig zijn. Daan Schuurmans is begrafenisondernemer en raakt met een klant aan de praat over zijn eigen levensverdriet: moeder net dood, vader weggelopen toen-ie drie was. Dan pakt hij een folder van tafel. „Nou vooruit, iets vrolijks. De kist.”

De film is gelukkig niet alleen een pleidooi voor de bereikbare liefde – je kunt jaren op de ware wachten, maar wat doe je in de tussentijd? – maar strooit ook een paar scherpe observaties over het moderne leven rond. „Dat kunnen wij dus ook in Nederland”, zei een van de tevreden producenten na afloop van een voor-première.