‘Zi zi zi zik’

In de tuin. Zonnig. Koffie drinken onder de walnootboom. Bladeren vallen op de krant. Op de tafel. De walnoten liggen al een paar weken te drogen. In een pauze tussen twee zinnen hoor ik heel luid en duidelijk een vogel. „Zi zi zi zik, zi zi zik. zi zi zi zik”. „Roodborstje”, zegt mijn vriend.

In de tuin. Zonnig. Koffie drinken onder de walnootboom. Bladeren vallen op de krant. Op de tafel. De walnoten liggen al een paar weken te drogen.

In een pauze tussen twee zinnen hoor ik heel luid en duidelijk een vogel. „Zi zi zi zik, zi zi zik. zi zi zi zik”. „Roodborstje”, zegt mijn vriend. En inderdaad. Parmantig op een takje in een struik vlak achter ons. Erithacus rubecula. Met een prachtig parelende zang. Geheel op zijn gemak. Wat een brutale opdonder is het!

„In de herfst?” vraag ik verbaasd. Nooit geweten dat ze dan nog zo mooi kunnen zingen. Troostende zang na een mislukte zomer.

Tarcies Carlier