‘Dit was voor Wim één van de meest schokkende ervaringen’

Wijlen Bram Zeegers legde in twee jaar tijd vijftien keer een verklaring af bij justitie over de contacten tussen Holleeder en Endstra. Een bloemlezing.

Bram Zeegers legde tussen 12 september 2004 en 8 november 2006 vijftien verklaringen af tegenover de officieren van justitie Koos Plooij, Fred Teeven en diens plaatsvervanger Saskia de Vries.

„In maart 2003 heb ik gemerkt dat Wim eigenlijk af wilde van zijn contacten met Holleeder. Hij zei dat tegen mij. Daarvóór had Wim een eisenpakket gezien op 1 A4-tje. Op kantoor lag plots een briefje waarin stond wat er van Wim werd verwacht. Kijk, dat willen ze van me hebben, zei Wim. Er stonden korte regels in: in een of twee regels stond een onderwerp beschreven, zoals zekerheden die werden geëist en een betalingsschema.”

„Het was in juni 2003 dat Wim een afspraak had bij mijn moeder thuis; met mijn moeder ging Wim heel gezellig om. Wim had mijn moeder toen gezegd dat hij een uurtje later kwam. Daarna hoorde ik van Wim dat dat was omdat hij eerst naar het Amsterdamse Bos moest om met Holleeder te spreken. Bij die gelegenheid heb ik van Wim gehoord dat hij (Endstra, red.) een pistool bij zich had.”

„Op 29 april 2004 heb ik bijna de hele dag met Wim doorgebracht. Om 16.40 uur zei Puck (de secretaresse van Endstra, red): kijk daar heb je Willem Holleeder weer. Ik kon mijn oren niet geloven.... Ik keek uit het raam en zag dat Willem Holleeder een zwart scootertje voor de deur had neergezet. Ik hoorde dat Holleeder op kantoor de pizzabakker werd genoemd. Puck zei dat hij niet al te vaak maar wel met enige regelmaat op deze wijze langs kwam.”

Later die dag rijdt Zeegers met Endstra naar Limburg voor een bezoek aan de advocaat van John Mieremet. Zeegers vertelt gedetailleerd hoe Endstra zekerheden moet geven voor een vordering van 3 miljoen. „Op een dag was Wim door Holleeder en Mieremet afgeperst.”

„Na de televisie-uitzending met Harry Mens (een dag voor Endstra’s dood, red.) vroeg ik Wim of hij nog wel kon slapen. Hij zei dat het hem niets deed. Alleen die ene keer op het kantoor bij Moszkowicz, toen ze hem met de dood bedreigden, was hij even helemaal kapot, zei Wim. Ik begreep dat dit voor Wim één van de meest schokkende ervaringen was geweest die hij ooit had meegemaakt.”