Boksende evangelist jaagt op vijfde titel

Evander Holyfield bokst zaterdag in Moskou.

Het geloof speelt een grote rol in de carrière van de man die Mike Tyson versloeg.

Het is tien jaar geleden dat Mike Tyson zijn tanden zette in de oren van Evander Holyfield. Die zwarte bladzijde uit de boksgeschiedenis is ook bekend buiten sportkringen: in het gevecht om de wereldtitel bij de zwaargewichten ging Iron Mike op 28 juni 1997 door het lint. Tot tweemaal toe. In de derde ronde beet hij een stukje van het rechteroor van zijn iets langere landgenoot, om hetzelfde even later, tevergeefs, aan de andere kant te proberen. De legendarische scheidsrechter Larry Mills, die The Bite Fight na de tweede beet stopte, suggereerde Holyfield om z’n bijnaam, ‘The Real Deal’ (het echte werk), te veranderen in ‘The Real Meal’.

Ruim tien jaar later staat Holyfield aan de vooravond van een nieuw titelgevecht. Hij bereidt zich in Moskou voor op een gevecht met de Rus Sultan Ibragimov. Zaterdag treffen ze elkaar in de Russische hoofdstad, in de eind vorig jaar geopende Khodynka Arena waar eerder dit jaar werd gespeeld tijdens het WK ijshockey.

In Moskou staat meer op het spel dan een wereldtitel. De eer van het Amerikaanse boksen bijvoorbeeld. De wereldtitels in het zwaargewicht van alle vier de boksbonden (IBF, WBA, WBO en WBC) zijn in handen van drie Oost-Europeanen en een Afrikaan – achtereenvolgens de Oekraïner Vladimir Klitschko, de Rus Nicolai Valuev, diens landgenoot Ibragimov en ‘de Nigeriaanse nachtmerrie’ Samuel Peter, die afgelopen zaterdag in New York zijn interim-wereldtitel met succes verdedigde.

Uitgerekend een bokser van 44 moet er aan te pas komen om minimaal één wereldtitel terug te brengen naar de Nieuwe Wereld. En dat is pas het begin, als het aan Holyfield ligt. Hij zet zaterdag in Rusland de eerste stap naar een hoger doel: het behalen van de wereldtitels in het zwaargewicht van alle vier de boksbonden. Holyfield roept al jaren dat hij niet zal rusten voor hij „de onbetwiste wereldkampioen in het zwaargewicht” is.

Bad guys genoeg in het boksen. Holyfield is een bokser die sympathie opwekt. Een man van weinig woorden, zoals bleek bij een toevallige ontmoeting tweeënhalf jaar geleden in zijn woonplaats Atlanta. Op het vliegveld passeerde ik tegelijkertijd met Holyfield de douane. Handdruk, eeuwige glimlach, de oogopslag van een trouwe hond. Hij was in Cannes geweest, waar hij op het filmfestival de première van een aan hem gewijde documentaire had bijgewoond. Mooi om te zien hoe de hoofdzakelijk donkere beambten hem op weg naar de uitgang groetten. Een enkeling sprak hem bij zijn voornaam aan, of maakte een kleine buiging. Respect. Holyfield is nog steeds een van hen: op het vliegveld van Atlanta verdiende hij als tiener zijn geld als benzinepompbediende.

Holyfield is een man van de bijbel: vraag zijn handtekening, en hij schrijft er Phil. 4:13 bij, een verwijzing naar het bijbelboek Filippenzen (Ik vermag alle dingen door Christus, die mij kracht geeft). God is zijn belangrijkste sponsor, zou je kunnen zeggen. De boksring is ook een beetje zijn kerk. Ook daar draagt hij het geloof uit. Bijvoorbeeld door op zijn broek reclame te maken voor de bijbel. Op zijn website is het niet anders. De biografie op zijn website is doorspekt met teksten uit de bijbel. In all thy ways acknowledge him... and he shall direct thy paths. Bij z’n laatste gevecht, eind juni in El Paso (Texas) tegen zijn landgenoot Lou Savarese, prees hij op zijn broek psalm 121 vers 2 aan.

Het geloof inspireerde hem in de aanloop naar zijn eerste treffen met Tyson. In een telefoongesprek met Janet Itson, een internist die zojuist zijn (tweede) vrouw was geworden, liet Holyfield vanuit zijn trainingskamp in Houston (‘House of Pain’) blijken dat hij weinig vertrouwen had in een goede afloop van de rematch die hem 35 miljoen dollar zou opleveren. Volgens de kenners had hij geen schijn van kans. De bookmakers hielden het op 1 op 25. Itson probeerde hem vanuit Atlanta op te monteren, ’s ochtends om half zes, door het evangelische lied Be magnified te zingen. Holyfield moest z’n liedboek er bij pakken en meezingen: But now, Oh Lord, I see my wrong. Heal my heart and show yourself strong. And in my eyes and with my song. Oh Lord be magnified.

Het tafereel is mooi beschreven in het Amerikaanse tijdschrift Sports Illustrated, net als de anekdote die zich afspeelt op de avond van het gevecht tegen Tyson. In hun hotelkamer in Las Vegas vroeg Itson de nerveuze Holyfield ten dans. Ze zette een gospel-cd op, en op Mighty Man of War stelde mevrouw Holyfield haar man gerust. Die avond, in het MGM Grand Hotel in ‘Vegas’, heroverde Holyfield de wereldtitel. Niet zo gek dus dat Holyfield in 2005 in de VS met relatief succes (vijfde plaats) deelnam aan het tv-programma Dancing with the Stars.

Zijn tweede vrouw, sinds 2000 zijn tweede ex, had hij in Californië ontmoet bij een gebedsbijeenkomst van televisie-evangelist Benny Hinn. Holyfield is sinds 1994 een fan van Hinn, omdat hij – dus God – een hartaandoening bij de bokser zou hebben genezen. Hij raakte bevriend met Itson, twee jaar lang praatten ze over de bijbel. Holyfield nam haar zelfs mee op een door Hinn geleide trip naar Jeruzalem. Sinds 2003 is er een derde ‘miss’ Holyfield.

Holyfield werd op 19 oktober 1962 geboren in Atmore (Alabama), als de jongste van negen kinderen. Ze werden opgevoed door hun moeder, vaak hardhandig, pa was er vandoor gegaan. Na een paar jaar verhuisde het gezin naar Atlanta. Aanvankelijk combineerde Holyfield boksen met American football. Zijn eerste grote bokssucces was een zilveren medaille in 1983 bij de Pan Amerikaanse Spelen. Vlak voor de Olympische Spelen van 1984 in Los Angeles sparde hij als licht-zwaargewicht met zwaargewicht Tyson, op het olympische toernooi won hij brons; zijn laatste partij als amateur, met 169 zeges en elf nederlagen.

Zaterdag begint hij aan z’n 53ste profgevecht – 42 zeges, acht verliespartijen en twee onbesliste gevechten. Niemand won vaker de wereldtitel in het zwaargewicht: viermaal, één meer dan Muhammad Ali. Voor het eerst in 1990, toen hij James Douglas onttroonde, voor het laatst in 2000 toen hij wereldkampioen John Ruiz versloeg. Die zou in het voorjaar van 2001 ook Holyfields laatste titel afnemen.

Er rust één smet op zijn goede naam: hij is dit jaar in verband gebracht met het gebruik van spierversterkende middelen. De verdachtmaking dateert al van begin jaren negentig. Larry Holmes beschuldigde Holyfield ervan anabole steroïden te hebben genomen om (in 1988) de overstap te kunnen maken naar de zwaargewichtklasse.

Holyfield heeft er geen probleem mee om buiten de VS te boksen – voor het eerst sinds hij in 1987 in St.Tropez tegen Ossie Ocasio met succes zijn wereldtitel in het cruisergewicht verdedigde. In traditionele Amerikaanse boksoorden als New York, Atlantic City en Las Vegas is boksen al jarenlang meer entertainment dan sport. In Rusland, schreef journalist Christopher Clarey van The International Herald Tribune eind vorig jaar in een reportage vanuit Moskou over toenmalig wereldkampioen (van de WBC) Oleg Maskaev, zijn boksers in de eerste plaats sportmensen en komt het showelement op de tweede plaats. Profboksers genieten daar nog de status van rolmodel. In voormalige Sovjet-republieken als Kazachstan is het niet anders. En waar het boksen in de VS allang geen grote sport meer is, neemt de populariteit juist daar toe. En daarmee ook die van Evander Holyfield.

Lees meer over de activiteiten van Holyfield, ook buiten de ring, op evanderholyfield.com

Rectificatie / Gerectificeerd

Bokser

In het artikel Boksende evangelist jaagt op vijfde titel (dinsdag 9 oktober, pagina 16) stond dat de Russische bokser Nicolai Valuev de titel in het zwaargewicht van de bond WBA in handen heeft, maar die titel is in het bezit van de Oezbeek Ruslan Chagaev.