Rust en controle worden beloond

Een doelpunt van oud-Vitessespeler Nicky Hofs beslist het duel in Arnhem.

Feyenoordcoach Bert van Marwijk zag je genieten en dat voelde zijn ploeg.

Het komt zeker weer goed met Feyenoord. Het Legioen en iedereen die in Nederland deze volksclub een warm toedraagt moet alleen geduld hebben. Laat hen kijken hoe het huidige Feyenoordteam zich over het veld beweegt, hoe het elftal zich gedraagt en hoe coach Bert van Marwijk zich opstelt. Een en al rust en geduld. Er is geen haast bij. Feyenoord, zoals het nu speelt, kan zomaar kampioen van Nederland worden. Voor het eerst sinds 1999. En waarom niet?

Gisteren won Feyenoord in Arnhem met 1-0 van Vitesse. Niet omdat Feyenoord de beste was. Gewoon omdat de ploeg rust en geduld uitstraalde en dat beloond zag. Die rust en dat geduld liet ze al zien in de wedstrijd tegen PSV. Maar om een of andere reden liet het elftal zich toen gek maken door een paar onfortuinlijke momenten en twee geluksschoten van de PSV’er Perez. Feyenoord speelde toen te rustig en te geduldig. Zoals het gisteren soms tergend geduldig speelde.

Het spel oogt wat traag, saai en doelloos. Maar het is verzorgd, met combinaties die er knap uitzien, maar nergens toe leiden. De liefhebber wil liever opportunisme, individuele bewegingen om van te smullen, maar die zijn kennelijk niet besteed aan het arsenaal dat Van Marwijk tot zijn beschikking heeft. Zodra het elftal echt vertrouwen heeft, zullen de aanvallen gedurfder worden. Een kwestie van geduld en vertrouwen.

Volwassen, noemde Vitessecoach Aad de Mos de manier waarop Feyenoord speelde. De manier waarop verdedigers in noodsituaties optreden: dan maar de bal over de zijlijn. Gemakzuchtig, vond Van Marwijk soms het spel van de Feyenoorders. Ze kunnen zo goed voetballen, dat het soms te gemakkelijk gaat. En daar gaat het dan mis, zoals tegen PSV.

Op een stralende herfstmiddag in het Gelredome had het weer mis kunnen gaan met Feyenoord. Want het fanatieke Vitesse-elftal liet onder leiding van de soms spijkerharde Remco van der Schaaf blijken dat het deze dag ernst was. Al na een handvol seconden liet Van der Schaaf met een harde overtreding op zijn voormalige clubgenoot Nicky Hofs weten bereid te zijn op de rand van het toelaatbare te spelen.

De Belgische scheidsrechter Wouters probeerde boven de partijen te staan. Hij zorgde ervoor dat Vitesse minder vijandig werd dan Van Marwijk had gevreesd, bekend als de coach als oosterling is met het fanatisme van Arnhemmers. Enthousiast elftal, dat Vitesse, maar van een ploeg winnen met routiniers als Kevin Hofland in de verdediging, Giovanni van Bronckhorst op het middenveld en Roy Makaay in de aanval vraagt meer dan inzet. Zoals intimidatie.

Zoals Makaay speelt, zo speelt Feyenoord. De oud-international kreeg als spits van Bayern de bijnaam Das Phantom, omdat hij minutenlang onzichtbaar is en dan ineens toeslaat. Zo is het nog steeds. Hij is er en hij is er niet. Voordat je het weet is hij van de ene kant van het veld naar de andere gelopen, staat hij zomaar vrij, heeft hij een scoringskans of kan hij een medespeler in scoringspositie brengen. Zijn loopacties zijn fascinerend.

Lui maar slim. Zo speelt het fenomeen uit Wijchen, ooit bij Vitesse ontdekt als spits en vervolgens naar Spanje en Duitsland vertrok om veelvuldig te scoren. Hij is de tegenpool van Hofs (ook ex-Vitesse) wiens ooms Bennie en Henk in de jaren zeventig op Monnikenhuize schitterden. Voetballers uit Klarendal, zo Arnhems als maar kan. Nicky heeft het gif van oom Bennie, tegenwoordig eigenaar van de snackbar Nieuw-Klarendal, die ooit Cruijff tot wanhoop dreef waardoor de Ajacied begon na te trappen.

De onnavolgbare Makaay en de felle Hofs kregen Vitesse op de knieën. Tien minuten na rust tikte Makaay subtiel de bal door naar Hofs. Deze had geen moeite doelman Velthuizen te passeren. Of de voorsprong verdiend was, doet er niet toe. Feyenoord oefende geduld uit, kreeg een kans en benutte die. Met enige schaamte rende Hofs weg van de plaats des ‘onheils’. Hij had gescoord tegen de club waarbij hij was opgegroeid. Hij juichte niet. Want alles, wist hij, dankt hij aan Vitesse.

Het tekent de discipline van Hofs en zijn ploeggenoten. Beheersing en controle. Zoals Hofland in de verdediging en Sahin op het middenveld. Onopvallend, maar o zo waardevol. Coach Van Marwijk zag je genieten. Hij houdt van dit voetbal, en dat voelen de spelers van Feyenoord.