Je komt nader tot elkaar bij een iftar

Er worden momenteel overal iftars georganiseerd.

Niet alleen om de honger te stillen, maar ook om de integratie te bevorderen.

De profeet Mohammed kan tevreden zijn. Het advies aan zijn volgelingen om het vasten tijdens de ramadan niet solo te verbreken, wordt goed opgevolgd. Hoe kan het ook anders: als moslim in Nederland wordt het steeds lastiger níet mee te doen aan één van de honderden zogenoemde iftars die worden georganiseerd op hogescholen, in buurtcentra, cultuurhuizen en restaurants.

Bij deze maaltijden, bedoeld om het vasten te verbreken, schuift steeds vaker een mix van moslims en niet-moslims aan. Want niet alleen moet de ramadanhonger gestild: de integratie moet bevorderd, de dialoog aangezwengeld. Maar lukt dat? Komen bevolkingsgroepen door de iftars echt dichter bij elkaar?

De Amerikaanse ambassadeur in Nederland, Roland Arnall vermoedt van wel. In zijn Haagse residentie vond onlangs de tweede iftarmaaltijd plaats sinds hij vorig jaar februari aantrad. Ook daar moslims en niet-moslims, allen onder de dertig. En óók Arnall roept op tot dialoog, of liever: zijn vrouw Dawn, die na een Korangebed iedereen eraan herinnert dat ‘the whole point is to mingle’.

Dat gaat als volgt. De genodigden – voorzitters van studieverenigingen en jongerenorganisaties, jonge politici, studenten – zitten aan ronde tafels en krijgen traditionele harirasoep opgediend. Handen worden geschud, kaartjes uitgewisseld. Onenigheid is er alleen over het tijdstip van het verbreken van het vasten: volgens soennieten om zeven voor half acht, volgens shi’ieten om vijf óver.

Autochtone Nederlanders wachten beleefd. Nog voor de soep op is, wijst de ambassadeur iedereen op het buffet in de cateringtent. Een rij vormt zich, waarna de samenstelling van de tafels wijzigt. Die stappen herhalen zich telkens zodra de borden zijn leeggegeten.

En wat vinden de aanwezigen van integratie en dialoog? Elisabeth Lubotsky (23), voorzitter van de jongerentak van het Centrum Informatie en Documentatie Israël (CIDI), is vóór een tweestatenoplossing in het Midden-Oosten en is erg geïnteresseerd in de Palestijnse kijk op de zaak.

Maarten Overmars (21), voorzitter van de rechtenstudievereniging QBDBD van de Vrije Universiteit, vraagt zich af hoe zijn vereniging allochtone studenten moet aantrekken. Deze avond hoopt hij inspiratie op te doen. En Ali Susan (23), voorzitter van de studievereniging Eurasia van de Haagse Hogeschool, stelt zich voor als ‘Ali. Anton Leonard Isaak.’ Ali Susan vindt het jammer dat de bekende ex-moslim Ehsan Jami niet aanwezig is, deze avond. „Misschien ziet hij dan het licht.”

Wordt er ook gediscussieerd? Inderdaad ontstaat er een discussie in de wandelgang: over de islam, over vrouwenbesnijdenis, over verantwoordelijkheid van de islam voor de problemen in de eigen gemeenschap. Al gauw wordt het felle debat overstemd door het versterkte geluid van de Arabische luit.

Discussie mag deze avond, maar gezelligheid moet. „Ik heb meer genetwerkt dan iets anders”, zegt Nathan Bouscher (23) achteraf. Bouscher is rechtenstudent en was stafmedewerker van het CIDI. „Veel nieuws heb ik niet geleerd.”

Het lijkt erop dat ambassadeur Arnall hetzelfde probleem heeft gehad dat vele iftar-organisatoren parten lijkt te spelen: alleen zij die al geïntegreerd zijn, komen op de integratieavonden af.

Jos van Oord, directeur van het Amersfoortse theater De Kamers, organiseert morgen voor de tweede keer deze vastenmaand een iftar voor bewoners van de Amersfoortse vinexwijk Vathorst. De eerste avond trok vooral een „bovenlaag” aan, aldus Van Oord. Hangjongeren bleven weg.

Maar die weet Van Oord wel aan te trekken met andere projecten, zoals het schilderen van de buitenmuur van De Kamers. „Iftars zie ik als een pril, klein begin. Voor echte integratie moeten we opzoek naar creatievere oplossingen.”

Wil je zelf een iftar bijwonen, kijk op: www.ramadanfestival.nl