Hardrockoppergodinnen zijn nu brave glambarbies

CD ROCK

The Donnas: Bitchin’

Purple Feather/Red Eye

Wat is dat toch met The Donnas, tot voor kort de onbetwiste oppergodinnen van de vrouwenhardrock? Riffkoningin Donna R. liet haar gitaar harder brullen dan de smekende meute mannelijke groupies (de zogeheten midnight snacks) die voor de kleedkamerdeuren lag te wachten. En zangeres Donna A. trapte de overgebleven macho’s verbaal in de ballen door hilarische rijmpjes van het type: ,,Get this guy off the stage. He wrote his number on his boxers, but he’s three times my age.”

Maar toen brak de volwassenheid aan, kregen de vier Donnas in plaats van Ramones-pseudoniemen opeens echte namen en werd op de desperate doorbreekplaat Gold Medal elke gitaar weggepoetst tot een knuffelrockvolume overbleef. Na die vergeefse moeite lijkt de zevende plaat Bitchin’ een eerbetoon aan heavy metal uit de erbarmelijke jaren tachtig. De veertien matte nummers worden opgepompt tot stadionproportie. Zang galmt weg in Mötley Crüe-koren en zouteloze en voorspelbare akkoorden verzuipen in overdadige effectpedalen. Er wordt – godbetert – ‘live’ gejuich door de refreinen gemixt. Weg wilde wijven. Op Bitchin’ zijn The Donnas brave glambarbies geworden.

The Donnas spelen op 10 november in de Melkweg (Amsterdam) en op 11 november in Vera (Groningen).