Déjà vu All Blacks en Wallabies

Australië en Nieuw Zeeland zijn zaterdag verrassend uitgeschakeld bij het WK rugby. Niet de favorieten, maar Engeland en Frankrijk spelen komend weekeinde de halve finale.

De All Blacks hebben er de afgelopen twee decennia een gewoonte van gemaakt: het tot mythische proporties opgehemelde rugbyteam van Nieuw Zeeland is het beste van allemaal – tot halverwege het officiële toernooi om de wereldtitel. Hoewel alle seinen op groen stonden, herhaalt de geschiedenis zich tijdens het WK op pijnlijke wijze. „Nieuw Zeeland piekt altijd precies tussen de wereldkampioenschappen”, luidde zaterdagavond het cynische commentaar van een Engelse rugbyanalist.

Tot afgelopen weekeinde scoorden de All Blacks de ene fraaie try na de andere; tegenstanders als Italië, Roemenië en Schotland werden vermorzeld. Het was zelfs nog een voordeel dat Nieuw Zeeland in de kwartfinale aan gastland Frankrijk was gekoppeld: het duel was toegewezen aan het Millennium Stadium in Cardiff, één van de niet-Franse gaststeden tijdens het WK, in Wales. Maar het mocht niet baten. Nieuw-Zeelandse rugbyfans moeten na het trauma van het WK van 1999, toen de All Blacks verrassend op Twickenham door Frankrijk werden uitgeschakeld, opnieuw in therapie. Het nu ook weer wispelturige Frankrijk, dat het WK in eigen land zo dramatisch was begonnen met een nederlaag tegen Argentinië, boog zaterdagavond in Cardiff een 13-0 achterstand om tot een 20-18 zege. Na het nieuwe echec kan de Nieuw-Zeelandse rugbybond weer vier jaar lang nadenken over de vraag hoe het komt dat het sterkste rugbyteam ter wereld al sinds 1987 geen wereldtitel meer heeft gewonnen.

Al vanaf de haka , de traditionele krijgsdans, verliepen de zaken niet zoals de Kiwi’s gewend zijn. De Fransen stelden zich in een rij pal op de middellijn op, vlak voor de neuzen van hun dansende tegenstanders, waarmee zij maar wilden aangeven dat zij niet van plan waren een duimbreed toe te geven.

De toon was gezet, maar Nieuw Zeeland leek aanvankelijk niet geïmponeerd. De All Blacks kwamen op voorsprong, maar de Fransen hielden de schade beperkt. In de tweede helft werd duidelijk waarom zij de grootste angstgegner zijn voor de All Blacks. Schijnbaar zonder oorzaak werd Nieuw Zeeland, met ruim zeventig procent van het balbezit, slordig. De Fransen dwongen dat zelf af met een zeer gedisciplineerde defensie. De All Blacks zochten na afloop geen excuses. „De beste ploeg heeft gewonnen”, oordeelde coach Graham Henry. „Frankrijk speelde vol passie en vuur.”

Ook Australië kon niet met de druk omgaan. De Wallabies waren eerder op de dag in Marseille uitgeschakeld door Engeland. Het duel stond bol van de sentimenten, vooral omdat het een herhaling was van de finale van het vorige WK, in 2003, toen het gastland volkomen onverwacht verloor van de Engelsen. Dat had Engeland te danken aan de magistrale traptechniek van Jonny Wilkinson.

In Marseille was het niet anders. Engeland begon het WK dramatisch, met slecht spel en een geblesseerde Wilkinson. De regerend wereldkampioen leek drie weken geleden knock out na een ontluisterende 36-0 nederlaag tegen Zuid-Afrika. Maar met de terugkeer van Wilkinson zette Engeland voorzichtig de weg naar herstel in. Toch had niemand verwacht dat de Engelsen sterk genoeg zouden zijn voor een tegenstander van het formaat van Australië, dat fluitend in de kwartfinale terecht was gekomen.

Maar de Wallabies haalden geen moment hun normale niveau en verloren het duel met de oude aartsrivaal vooral in de scrum. Engeland speelt nog steeds geen spectaculair rugby, maar het oogde zaterdag wel degelijk. En Jonny Wilkinson maakte opnieuw het verschil. Met zijn karakteristieke trap was de flyhalf persoonlijk verantwoordelijk voor alle Engelse punten, uit vier penalty’s. Hij werd daarmee WK-topscorer aller tijden. „We hebben keihard gewerkt sinds die wedstrijd tegen Zuid-Afrika. Daar plukken we nu de vruchten van”, zei de Engelse coach Brian Ashton.

Ook Zuid-Afrika plaatste zich voor de halve finales. De Springboks wonnen met 37-20 van Fiji en spelen nu tegen Argentinië, dat te sterk was voor Schotland: 19-13.