Déjà vu All Blacks en Wallabies

Australië en Nieuw Zeeland zijn verrassend uitgeschakeld op het WK rugby.

Engeland en Frankrijk waren zaterdag te sterk.

De All Blacks hebben er de afgelopen twee decennia een gewoonte van gemaakt: het tot mytische proporties opgehemelde rugbyteam van Nieuw Zeeland is het beste van allemaal – tot halverwege het officiële toernooi om de wereldtitel.

Hoewel alle seinen op groen stonden, herhaalt de geschiedenis zich tijdens het WK van dit jaar op pijnlijke wijze. „Nieuw Zeeland piekt altijd precies tussen de wereldkampioenschappen”, luidde zaterdagavond het cynische commentaar van een Engelse rugbyanalist.

Tot afgelopen weekeinde scoorden de All Blacks de ene fraaie try na de andere; tegenstanders als Italië, Roemenië en Schotland werden vermorzeld. Zelfs aan het feit dat Nieuw Zeeland in de kwartfinale aan gastland Frankrijk was gekoppeld, zat nog een belangrijke meevaller: het duel was toegewezen aan het Millennium Stadium in Cardiff, één van de niet-Franse gaststeden tijdens het WK. Maar het mocht niet baten. Nieuw-Zeelandse rugbyfans moeten na het trauma van het WK van 1999, toen de All Blacks verrassend op Twickenham door Frankrijk werden uitgeschakeld, opnieuw in therapie. Het nu ook weer wispelturige Frankrijk, dat het WK in eigen land zo dramatisch was begonnen met een nederlaag tegen Argentinië, boog zaterdagavond in Cardiff een 13-0 achterstand om tot een 20-18 zege. Na het nieuwe echec kan de Nieuw-Zeelandse rugbybond weer vier jaar lang nadenken hoe het komt dat het sterkste rugbyteam op aarde al sinds 1987 geen wereldtitel meer heeft gewonnen.

Al vanaf de haka , de traditionele krijgsdans van de All Blacks voor de wedstrijd, verliepen de zaken niet zoals de Nieuw-Zeelandse ploeg gewend is. De Fransen stelden in een rij pal op de middellijn op, vlak voor de neuzen van hun dansende tegenstanders, waarmee zij maar wilden aangeven dat zij niet van plan waren een duimbreed toe te geven. „Het was niet bedoeld als provocatie, maar we wilden laten zien dat we trots zijn”, legde de Franse aanvoerder Raphael Ibanez naderhand uit.

De toon was gezet, maar Nieuw Zeeland leek aanvankelijk niet geïmponeerd. De All Blacks kwamen op voorsprong, maar de Fransen hielden de schade beperkt. In de tweede helft werd duidelijk waarom zij de grootste angstgegner zijn voor de All Blacks. Schijnbaar zonder oorzaak werden de Nieuw-Zeelanders, met ruim 70 procent van het balbezit, slordig. Frankrijk dwong dat voor een deel zelf af door zeer gedisciplineerd te verdedigen. Zij mochten ook niet klagen dat, vlak voor de winnende try, een pass vooruit over het hoofd werd gezien.

Maar de All Blacks zochten geen excuses. „De beste ploeg heeft gewonnen”, vond coach Graham Henry. „Frankrijk speelde vol passie en vuur.” Een aanvoerder Richie McCaw: „We zijn er behoorlijk kapot van.”

Dat gold ook voor de Wallabies, de ploeg van Australië, die eerder op de dag in Marseille waren uitgeschakeld door Engeland. Ook dat duel stond bol van de sentimenten, vooral omdat het een herhaling was van de finale van het vorige WK, in 2003, toen het gastland in Sydney volkomen onverwacht verloor van de Engelsen. Dat had Engeland te danken aan de magistrale traptechniek van Jonny Wilkinson.

In Marseille was het al niet anders. Engeland begon het WK dramatisch, met slecht spel en een geblesseerde Wilkinson. De regerend wereldkampioen leek drie weken geleden knock out na een ontluisterende 36-0 nederlaag tegen Zuid-Afrika. Maar met de terugkeer van Wilkinson zette Engeland voorzichtig de weg naar herstel in. Toch had niemand verwacht dat de Engelsen sterk genoeg zouden zijn voor een tegenstander van het formaat van Australië, dat fluitend in de kwartfinale terecht was gekomen.

Maar de Wallabies haalden geen moment hun normale niveau en verloren het duel met de oude aartsrivaal vooral in de scrum. Engeland speelt nog steeds geen spectaculair rugby, maar het oogde zaterdag wel degelijk. En Jonny Wilkinson maakte opnieuw het verschil. Met zijn karakteristieke trap was de flyhalf persoonlijk verantwoordelijk voor alle Engelse punten, uit vier penalty’s. Hij werd daarmee WK-topscorer aller tijden. „We hebben keihard gewerkt sinds die wedstrijd tegen Zuid-Afrika. Daar plukken we nu de vruchten van”, zei de Engelse coach, Brian Ashton.

Ook Zuid-Afrika plaatste zich voor de halve finales. De Springboks wonnen met 37-20 van Fiji.