Coveren op de Dansdagen

„Let u maar niet op mij: ik ben alleen aangenomen voor mijn positieve uitstraling”, zegt Ton Lutgerink, de ouwe rot in het danstheater. Vervolgens slungelt hij armenzwaaiend verder, samen met danser Tim Persent. Twee generaties komen samen in Footnote 1, een van de vier voorstellingen uit het Cover-project, waarin jonge makers zich baseren op oude choreografieën.

Met het Cover-project toont Leontien Wiering van de Nederlandse Dansdagen, die dit weekeinde in Maastricht plaatsvonden, wat ze aan het festival wil veranderen. Ze wil af van de verzameling seizoenhits, en wil de Dansdagen ombouwen tot een festival met nieuw, eigen werk. Niet meer in Maastricht, maar in Amsterdam. Het nieuws viel niet in goede aarde. Twee van Wierings eigen bestuursleden uitten openlijk hun bedenkingen bij haar verhuisplannen. Werd Amsterdam niet al overvoerd met festivals?

Als het Cover-project, zoals vrijdag gepresenteerd op het openingsgala, de standaard wordt van een nieuw festival, is Wiering nog zoekende. Op papier is het idee prachtig, maar de toeschouwers kennen de originelen vaak niet, en krijgen ze ook niet te zien.

Zo bleek het lastig om Situation van Anouk van Dijk te duiden, zonder het origineel van Hans van Manen uit 1970 ernaast. Van Dijk bleek het oude ballet zelf niet eens te kennen. Als zelfstandige voorstelling is haar coverversie zo plat als een dubbeltje: het oorspronkelijke thema – menselijke agressie in het licht van de Vietnam-oorlog – heeft Van Dijk geseksualiseerd door de seksen veel tegen elkaar te laten opbotsen. Verder haalt ze er een soldaat bij, die zijn geweer op het publiek richt, en een danseres in burka. Groter kan het contrast in kwaliteit met Van Manen niet zijn.

Het Cover-concept werkte gisteravond wel bij Andrea Leine en Harijono Roebana. Zij vroegen erflaters Ton Lutgerink en Amy Gale zelf mee te dansen in de nieuwe versie van twee van hun eigen voorstellingen van begin jaren tachtig. Oude teksten en dansfrases worden door Tim Persent en Heather Ware gedubbeld, de oude en de nieuwe dansers schaduwen elkaar. Op innemende wijze enten de twee generaties hun werk op elkaar. Daarmee is Footnote 1 een grappige en ontroerende danscover geworden.