Tantes witlofschoteltje

In Maastricht eet Joep Habets friet uit een vergiet

Moeke en tante Mara hebben ons verlokt tot een bezoek aan restaurant Witloof dat de Belgische keuken eer bewijst. Ze zijn verwanten van de restaurateur en de huisgemaakte kroketten zijn hun verdienste. Die willen we proeven, ook omdat daarin volgens het in vakblad Misset’s Horeca gepubliceerde recept een onwaarschijnlijk grote hoeveelheid garnalen is verwerkt. Zo veel dat met de huidige prijs voor garnalen het restaurant op een bankroet moet afstevenen.

Groot is de ontgoocheling als we horen dat ze door de kroketten heen zijn. Verwonderlijk is dat niet. Ze worden enkel gemaakt als Moeke vrij krijgt van haar chef en tante Mara niet hoeft te bridgen. Wij hebben ook zulke tantes en die moeten ook altijd bridgen.

Het restaurant Witloof ligt in de Maastrichtse Sint Bernardusstraat te midden van de sterrenrestaurants. Witloof kiest voor een minder ambitieuze profilering. Zoals het een Belgisch volksrestaurant betaamt zijn gevel en ramen met weinig gevoel voor esthetiek behangen met vlaggen, bierreclame en aanprijzingen met plezante Vlaamse teksten. De inrichting daarentegen heeft de Nederlandse Designprijs gewonnen. Ontwerper Maurice Mentjens maakt allerlei Belgische allusies. Zo is de eetzaal bij de entree een Ardeense blokhut die in het midden transformeert tot een tot op het plafond witbetegelde frituur om achterin te eindigen als een burgerlijke salon. En dan loopt er ook nog eens de taalgrens doorheen. Koning Albert bestiert de retirade. Vrouwentongen brengen een hommage aan de Belgische potplanttraditie. Het zijn wat veel ideeën voor een kleine ruimte, maar het is geestig gedaan. Om over de fallussymboliek en de verwijzingen naar het rijke Roomse leven nog maar te zwijgen. Witloof is een persiflage op het Belgische restaurant.

Een designprijs, dan moeten we op onze hoede zijn. En ja, zoals het goed design betaamt is de akoestiek abominabel. Het oorongemak wordt versterkt doordat Witloof een populair adres is voor groepsbezoek, dat plezier heeft. Als later op de avond de zaak halfleeg is, blijkt het er een stuk aangenamer.

De keuken is pretentieloos, maar onvervalst Belgisch. We behelpen ons bij ontstentenis van de garnaalkroketten met een ouderwets bordje charcuterie en met een ovenschoteltje van witloof. Het is vast ook een recept van de tantes, huiselijk met ham en lekker veel kaas. Een andere klassieker uit de Frans-Belgische keuken is de ‘steak’ met bearnaisesaus. De saus oogt wat bleekjes en heeft een sterke anijssmaak. Toch is er niet veel dragon te bespeuren en de saus mist wat zuur. De frietjes worden in een vergiet op het roodwit geruite tafellinnen gezet. Ze zijn zelfgemaakt en ogen gezellig rommelig, jammer van al dat gruis.

De vinaigrette over de sla is in zijn eenvoud voorbeeldig. Dat geldt ook voor de mosselen met veel grof gesneden groenten. Er komen drie sausjes bij, een milde en een scherpe mosterdsaus en een duivelse cocktailsaus. Natuurlijk drinken we bij dat alles Belgisch bier, dat in Witloof uiteraard ruim voorhanden is. Voor haute cuisine moet je hier niet komen, maar het eten is alleszins smakelijk en de prijzen zijn billijk. Er is een drie gangen keuzemenu ‘voor ’ne ocharme’ 25 euro. Ik ga nog eens terug voor de kroketten, als tante Mara niet hoeft te bridgen.

Witloof, Sint Bernardusstraat 12 Maastricht, 043 3233538, www.witloof.nl