Musharraf bijna zeker van overwinning

In de aanloop naar de Pakistaanse presidentsverkiezingen, vandaag, waren er allerlei juridische procedures en controverses. De Pakistani’s zijn verdeeld over een mogelijk nieuw tijdperk met Pervez Musharraf als president.

In Azizabad, een dichtbevolkte wijk in Karachi, ligt ‘Nine-Zero’, zoals het beruchte hoofdkantoor van de politieke partij MQM (Muttahida Qaumi Movement) wordt genoemd. Het voormalig ouderlijk huis van Altaf Hussein, de in ballingschap levende leider, wordt zwaar bewaakt door mannen met kalasjnikovs. Het is noodzaak voor een partij met een geschiedenis doordrenkt van geweld. Deze partij hoopt maar op één ding: dat Musharraf aanblijft als president.

Azizabad is eigenlijk een MQM-wijk. En de meeste inwoners zijn, met mitsen en maren, supporters van president Musharraf. Want hij is één van hen, een Mohajir. Zo worden de moslimimmigranten uit India genoemd, die na de opdeling van de Britse kolonie naar Pakistan vluchtten. „Maar dat is niet de reden dat ik Musharraf steun”, zegt Shoib Siddiqui, regisseur van tv-series en inwoner van Azizabad.

Het huis van Siddiqui ligt om de hoek van het MQM-kantoor. Natuurlijk, ook hij hoort tot de MQM (in grootte de derde partij van Pakistan), maar dat betekent niet dat hij de partij blind volgt. In zijn sober ingerichte huiskamer legt Siddiqui uit waarom hij Musharraf „nog niet zo slecht” vindt.

Hij zegt: „Ik maak televisie en het werk kan niet op.” Voor de komst van Musharraf, onder Benazir Bhutto en Nawaz Sharif, kende Pakistan slechts een staatszender. Daarnaast was er een ‘leasezender’, waar private organisaties zendtijd konden huren. Nu heeft Pakistan 26 zenders en komen er 27 nieuwe kanalen aan.

Siddiqui zegt: „Alles kan. Je mag over iedereen grappen maken.” Hoe anders was dat tijdens de regimes van Bhutto en Sharif. Negen jaar werkte Siddiqui voor de leasezender. Alle programma’s gingen voor uitzending eerst naar de Islamabad Censor Board. Elke show ging onder het mes, ook tijdens het regime van Bhutto. „Van Sharif, die kaal is, mochten er zelfs geen opmerkingen worden gemaakt over kale mensen. Nu is er geen censor board. Dus als Musharraf aanblijft als president heb ik daar geen problemen mee.”

In Pakistan worden vandaag presidentsverkiezingen gehouden. Maar een gang naar de stembus voor de gewone Pakistani’s komt er niet aan te pas. Het zijn het parlement en de vier provinciale raden die de nieuwe president kiezen. De gedoodverfde winnaar: Pervez Musharraf, de president in generaalsuniform. Als hij wordt herkozen hangt hij zijn uniform aan de wilgen en geeft hij zijn positie als legerleider op, heeft hij beloofd.

Er zijn wel twee andere kandidaten, maar die doen eigenlijk voor spek en bonen mee. Een meerderheid in het parlement steunt nog altijd de huidige president, waardoor een herverkiezing hem bijna niet kan ontgaan.

Bijna niet. Gisteren werd echter bekend dat het Hooggerechtshof heeft besloten dat de uitkomst van de verkiezingen niet meteen bekend gemaakt mag worden. Omdat er nog juridische petities liggen waarmee politieke tegenstanders van de president zijn kandidatuur proberen aan te vechten. Pas na 17 oktober, als de vastenmaand ramadan ten einde loopt, zullen de rechters zich opnieuw buigen over de petities. Daarna kan de verkiezingsuitslag worden bekendgemaakt, tenzij het Hooggerechtshof oordeelt dat Musharrafs deelname in strijd is met de wet.

Niemand durft erover te speculeren wat er dan gebeurt. Musharraf is nog altijd opperbevelhebber van het Pakistaanse leger. Een noodtoestand uitroepen heeft hij al eens overwogen. De vraag is of hij dat aandurft, nu de Verenigde Staten en andere westerse landen hebben aangedrongen op volledige terugkeer naar democratie.

In de aanloop naar deze verkiezingen wemelde het van de juridische procedures, controverses en achterkamertjespolitiek. Er staat ook veel op het spel. Musharrafs populariteit is dramatisch gekelderd. Zijn mislukte poging, dit voorjaar, om opperrechter Chaudhry op een zijspoor te zetten, is verkeerd gevallen in het land.

Ook de harde wijze waarop hij de militanten in de Rode Moskee deze zomer heeft aangepakt, heeft weinig waardering opgeleverd en het land verdeeld. Het toegenomen extremisme en terroristisch geweld in de grensregio met Afghanistan baart vele Pakistani’s en ook het Westen zorgen. Is Musharraf nog wel de juiste man om een oplossing voor deze problemen te vinden?

Vooralsnog vinden de Verenigde Staten van wel. Zij zien in de generaal een loyaal bondgenoot in de strijd tegen terreur, de sterke man die hard durft op te treden tegen terroristen. Maar tegelijk lijken ook de VS te onderkennen dat de stemming in Pakistan zich tegen hem heeft gekeerd.

Daarom ziet Washington de president in de toekomst graag samenwerken met Benazir Bhutto, de ex-premier die op 18 oktober terugkeert naar Pakistan – zij verliet haar land in 1999 nadat ze was veroordeeld tot drie jaar cel wegens corruptie.

Deze week, na lange onderhandelen, hebben Musharraf en Bhutto de langverwachte deal eindelijk weten te bezegelen. Bhutto’s partij, de Pakistaanse Volkspartij, zal Musharraf steunen bij de presidentsverkiezingen, waardoor zijn eventuele aanstelling meer legitimiteit zal krijgen. In ruil daarvoor mag Bhutto terugkeren – alle rechtszaken tegen haar vervallen – om mee te doen aan de parlementsverkiezingen in januari, waarna zij mogelijk de nieuwe premier kan worden.

Op het hoofdkantoor van de Pakistaanse Volkspartij in de wijk New Karachi Town was de stemming gisteren uitbundig. De aanstaande terugkeer van de grote leider, ‘de moeder van de Pakistaanse politiek’, naar Karachi, hoofdstad van de provincie Sindh en tot 1959 ook de hoofdstad van Pakistan, was reden voor groot optimisme. Want zij is toch de redder van Pakistan? Zonder haar zal het land verdoemd zijn.

„Pakistan is verdeeld, de cohesie is weg. Alleen zij kan de eenheid terugbrengen”, zegt de 31-jarige Abdul Ghafar, arts en partijlid. Ghafar komt uit Lakarna, een plaats op vierhonderd kilometer van Karachi, waar de familie Bhutto vandaan komt. Dat zij een verbond heeft gesloten met de onpopulaire Musharraf maakt niets uit, zegt Ghafar. „Als zij dat beslist heeft; wat kunnen wij zeggen? Zij is de leider.”