Eredivisieclub

Sticks & Delic – Fakkelteit(Top Notch/PIAS)

Zoals Extince ruim tien jaar geleden met zijn soepele raps de lat voor Nederlandstalige hiphop een paar meter hoger legde, zo deed Opgezwolle dat in het nieuwe millennium met drie opeenvolgende groepsalbums. Het meest recente album van de groep, Eigen Wereld uit 2006, werd terecht met gebak ontvangen door de vaderlandse popkritiek. Het was een album dat de hoedenplank daverend liet schudden, de hersenpan liet kraken en met frisse, ingenieuze producties het in Amerika piepende en krakende genre nieuw leven inblies.

Ook het in eigen beheer uitgebrachte debuut Spuugdingen Op De Mic en het tweede album Vloeistof sloegen diepe kraters in het hiphoplandschap. Er is in Nederland nog steeds een heel leger aan rappers en producers dat denkt dat een simpele loop en wat op elkaar rijmende woorden voldoende zijn voor een carrière, maar die verhouden zich als uitbuikende amateurvoetballers tot eredivisieclub Opgezwolle.

Met dit nieuwe album krijgt rapper Sticks van Opgezwolle het gebak in nogal wat recensies en reacties ineens vol in het gezicht gesmeten. We-kennen-het-nou-wel is de teneur. Alsof je van reggaelegende Bob Marley verwacht dat hij overstapt op suïcidale hardrock, „want man dat relaxte gezever over die rasta’s hebben we nou wel gehoord.” Wie Sticks niet wil horen rappen over lekker in zijn dagelijkse kloffie rondhangen en lome avonturen in de avonduren, is aan het verkeerde adres. Fakkelteit is een ontspannen uitstapje van Opgezwolle (ook het niet vermelde derde groepslid Rico is volop aanwezig), een fijne afwisseling na de briljante maar ook wat stevigere kost van Eigen Wereld. Zo valt een nummer stil wanneer gast Typhoon zijn raptekst verhaspelt om daarna onverstoorbaar verder te gaan. ‘Niet zo serieus kijken, doe eens lachen…’

Omdat rapper Sticks hier het leeuwendeel van de vocalen voor zijn rekening neemt – hij zíngt zelfs ‘een serenade aan het goede leven’ – gaat het wat sneller vervelen dan het geschakel tussen rapstijlen op de groepsalbums van Opgezwolle, maar dat wordt gecompenseerd door gastoptredens van de vaak heerlijk uit de bocht vliegende Rico en andere muzikale bondgenoten. De sfeervolle composities, op één na allemaal van Delic, zitten weer propvol wisselingen en details die pas na stevig doorluisteren opvallen; curieuze samples, aanzwellende blazers, strijkers, futuristische bliepjes, statig kerkgezang. De harde beats pompen nog steeds uw speaker kapot. Het klinkt allemaal erg tussen neus en lippen door; dat is juist de kracht van dit ongecompliceerde tussendoortje.

Saul van Stapele