Bruce Springsteen: Magic

Bruce Springsteen: Magic (Columbia)

Zo schaars als Bruce Springsteen in zijn begintijd omsprong met zijn artistieke uitingen, zo scheutig is hij nu. Overkill ligt op de loer, want na de folkprojecten Devils & Dust (2005) en The Seeger Sessions (2006) volgt alweer snel na The Rising (2002) een nieuw album met de E Street Band, terwijl de jubileumeditie van Born To Run nog vers in het geheugen ligt.

Gewaagd om deze cd Magic te noemen, want is magie niet bij uitstek een kwaliteit die vervliegt op het moment dat je het benoemt? Zo hoogdravend is het niet bedoeld, want in het titelnummer refereert Springsteen aan toverkunsten met een spel kaarten en het doorgezaagde weesmeisje. Precies zo voorzichtig is ook de muziek op dit vakkundige, maar volgens een wat sleetse formule in elkaar gezette product van noeste rock & roll-arbeid. Bruce klinkt somber, op het chagrijnige af en ondanks de ‘wall of sound’ mist Magic nu juist de bevlogenheid uit de dagen van valse mondharmonica’s en uit de bocht vliegende saxofoonsolo’s.

JAN VOLLAARD