Zo zou ik het opknappen als ik de PvdA was

Wie weleens een column heeft gelezen van de listige Afshin Ellian (om de twee weken in het zaterdagse opiniekatern van NRC Handelsblad; elke andere week zorgt Bas Heyne voor de opluchting), hoeft niet voor tekstanalyse te hebben doorgeleerd om meteen te zien dat hij de auteur is van de rede die Ehsan Jami morgen wil uitspreken op het congres van de Partij van de Arbeid.

Gisteren stond de toespraak vast afgedrukt in de Volkskrant, en eergisteren kon Nova er al citaten uit voorleggen aan Ruud Koole, die men er mee in verlegenheid hoopte te brengen. De grote vraag is immers of het congres Jami de gelegenheid wil geven om zijn lange boodschap (toch gauw een minuut of tien) uit te spreken. Groot zal de heibel worden als de PvdA een arm, jeugdig slachtoffer van de moslimterreur, die de door Ellian indertijd bij Tjibbe Joustra afgedwongen zware bewaking nodig heeft om heelhuids naar een democratische partijbijeenkomst te komen, het Vrije Woord weigert!

Perfect complot van die Ellian. Perfecte regie ook, onder dankzegging natuurlijk aan de betrokken media, die niet aarzelden om mee te werken.

Perfecte tekst trouwens ook, misschien nog even nagekeken door de mede-Leidenaar Paul Cliteur, want van zichzelf schrijft de rechtsgeleerde erbarmelijk Nederlands.

‘Wat ik betreur’, laat hij als heksenmeester, als poppenspeler, of om het cultureel te houden: als Cyrano de Bergerac, zijn marionet zeggen - ‘Wat ik betreur, is dat deze prachtige partij, met haar overweldigende geschiedenis van emancipatie en vooruitgangsdenken, de Partij van de Arbeid, zich als partij niet durft uit te spreken over de dagelijkse gewelddadigheid in de islamitische gemeenschap’.

Knap.

Wat zou u doen als u de Partij van de Arbeid was?

Ik zou de agenda voor de vergadering in die zin aanpassen dat Ruud Koole als interimvoorzitter meteen na de opening het woord – het vrije woord – aan het Leidschendamse idool van Antoine Bodar, Max Pam, Joost Zwagerman en 74 anderen geeft. Jami leest zijn via Volkskrant, Nova en internet intussen al overbekende redevoering nog eens helemaal voor, en wordt beloond met een door het partijbestuur zorgvuldig gerepeteerde minutenlange staande ovatie.

Daarna treden in mijn scenario de staatssecretarissen Nebahat Albayrak en Ahmed Aboutaleb naar voren om mede namens de Turks-Marokkaanse leden van de Tweede Kamerfractie te verklaren dat zij vanaf heden willen gelden als afvallige Mohammedanen, en dat ze daartoe zojuist de steunverklaring bij de oprichting van het comité van ex-moslims van 10 september j.l. hebben ondertekend.

Terwijl Eddy Terstall met vijf assistenten bezig is alles en iedereen in de zaal met de camera vast te leggen, en achter een pilaar een in vermomming weggescholen Afshin Ellian ontdekt, biedt de op het katheder teruggekeerde Ruud Koole namens het gehele bestuur Jos de Beus zijn excuses aan voor alle beleidsvoornemens die niet zo bedoeld waren, en spreekt daarbij de wens uit dat het prominente lid de volgende keer niet wéér op het CDA zal stemmen.

Ten slotte brengt hij een motie in stemming waarbij Ehsan Jami als erelid voor het leven wordt voorgedragen, en waarin alle leden tegelijkertijd plechtig beloven dat ze zich voortaan als mens en socialist krachtig zullen uitspreken tegen de gewelddaden van de islamitische gemeenschap waar ze immers dagelijks ongelovige medemensen vermoorden, homoseksuelen van de daken gooien, vrouwen afranselen en oppassende jongetjes tot terroristen opvoeden. De motie en de gelofte worden bij handopsteking juichend aangenomen. Slechts één hand ontbreekt.

Zo zou ik dat morgen opknappen, tot teleurstelling misschien van de tientallen door Ellian persoonlijk opgeroepen journalisten want die hadden ander bloed aan de paal voorgespiegeld gekregen.

Maar godzijdank ben ik de Partij van de Arbeid niet. Zelf zullen ze vermoedelijk terugvallen op de oude nederlagenstrategie.

Jan Blokker