Waarom slapen snurkers wél door hun kabaal heen?

Maaike van Langen uit Amsterdam wil graag weten hoe het toch kan dat snurkende mensen door hun eigen gesnurk heen slapen, terwijl ze anderen wakker houden. „Dat vraag ik me iedere keer af als ik weer naast een snurker belandt die me bruut uit mijn slaap houdt.”

Moeten we ons – voordat we de vraag beantwoorden – niet eerst afvragen of het wel zo ís dat snurkers door hun eigen kabaal heen slapen? Op de stoel bij neuroloog dr. L.L. Teunissen van het Slaapcentrum Nieuwegein belanden regelmatig patiënten wier gesnurk leidt tot chronische slaapproblemen. Teunissen: „Ze hebben het alleen zelf vaak niet door: zijn ze eenmaal wakker, dan is het snurken gestopt en kan de snurker de oorzaak van het ontwaken niet meer achterhalen.”

Wordt de snurker wakker, dan is dat óf door een korte adempauze óf vanwege het geluid. Teunissen: „Hoe dieper de slaap, des te harder het gesnurk. Uit een diepe slaap ontwaken is moeilijk, maar het kán wel. Mensen die snurken halen zichzelf soms constant uit hun diepe slaap en lijden dus overdag aan ernstige vermoeidheidsverschijnselen.”

Goed. En dan nu Maaike’s vraag waarom zij wél wakker wordt van het nachtelijk orkest en haar bedpartners niet. Volgens KNO-arts Henk Brinkhuis van het Snurkcentrum in Heerlen is nooit aangetoond dat mensen wakker worden van het gesnurk van hun partner. Ook als de partner níet snurkt worden mensen die slecht of oppervlakkig slapen, net zo goed regelmatig wakker.

Daarom ligt het volgens hem eerder voor de hand dat de niet-snurker zelf slecht slaapt, wakker wordt, de bedpartner hoort snurken en het wakker worden vervolgens daar aan toeschrijft. Brinkhuis: „Uit onderzoek blijkt dat echtgenotes overdag goed begrijpen dat hun partner er niets aan kan doen, maar dat het gesnurk ’s nachts als een plagerij kan worden opgevat.”

Teunissen is het daarmee eens: „Oorzaak is meestal niet het snurken van de ander, maar de slaapproblemen van degene die erover begint.”

Freek Schravesande