Klapperen en wapperen met Georg Reischl

‘Bravo Charlie’ van Marco Goecke, door het Scapino Ballet. Foto NRC Handelsblad, Vincent Mentzel BRAVO CHARLIE van de Duitse choreograaf Marlo GOECKE in WAVELAND van het Scapinoballet. foto VINCENT MENTZEL/NRCH==F/C==Rotterdam, 2 oktober 2007 ballet Mentzel, Vincent

Scapino Ballet: Waveland met nieuw werk van Georg Reischl, Ed Wubbe en Marco Goecke. Gezien 3/10 Rotterdamse Schouwburg. Tournee t/m 28/11. Inl: www.scapinoballet.nl

Ook in de moderne dans zijn de jaren tachtig weer helemaal terug. Het Scapino Ballet laat zich niet onbetuigd in het nieuwe programma Waveland, met muziek van Keith Jarrett, alomtegenwoordig in de jaren tachtig, en donkere doemmuziek van Suzanne Oberbecks No Bra, die aan de new wave van 1980 doet denken. En choreograaf Georg Reischl laat in Geraum zien dat hij zich heeft gevoed met de deconstructie van bewegingen die zijn leermeester William Forsythe in de jaren tachtig introduceerde.

Reischl is theatraal het meest interessant. In de hal van de Rotterdamse Schouwburg begint de Oostenrijker al met een installatie vol meubels waarop de dansers bewegen en praten, in de zaal speelt zich vervolgens een vogelverschrikkersdans af. De twaalf dansers wapperen en klappen, kronkelen en stuipen door de ruimte. Soms lijken ze elkaar te dirigeren met orkestgebaren, ze fluisteren wat puberale zinnen in de microfoon: „You…me… where are you?” Temidden van de ‘spastische massa’ is de roep om liefde groot, en klinken de gefragmenteerde romantische violen van Dvorák. Net als het allemaal te lang begint te duren, sluit Reischl af met een aanstekelijke dijenkletser, een groepschoreografie die swingt en volledig ontwapent. In Reischls gefragmenteerde universum loopt het goed en plezierig af.

Volgens de folder probeert arti-stiek leider Ed Wubbe in zijn serie duetten Quartet lelijke danstaal te maken. Dat lukt hem niet; zijn vier dansers mogen nog zo hoekig en schokkerig bewegen, Wubbe blijft een ouderwetse lyricus van het mooie ballet. De teksten van No Bra gaan over neuken, afrukken en de afmeting van piemels. Wubbe blijft echter onverstoorbaar decoratief ballet maken. Die al dan niet bedoelde discrepantie blijft willekeurig.

Net als vorig jaar in zijn danshit Äffi creëert Marco Goecke een donker universum in Bravo Charlie. Twaalf dansers trillen met driftige wapperhanden en blijven dat 26 minuten lang doen, in verschillende formaties. Het dwangmatige, claustrofobische intrigeert, maar Goecke houdt de concentratie niet vast. Ondanks losse acts als het spiervertoon van danser Tadayoshi Kokeguchi, het valse schaterlachen, of het uitspinnen van Woody Woodpecker-geluiden, zijn de bewegingen simpelweg te beperkt.

Waveland is echter toch een prachtig programma, dankzij het dansersensemble. Ed Wubbe heeft een ongelooflijk stel veelzijdige dansers bij elkaar gebracht. Vooral de mannen excelleren in theatraliteit, dynamiek en bewegingsprecisie. Het Nederlands Dans Theater kan er nog een puntje aan zuigen.