‘Onze’ hockeydames babbelen vooral

Documentaire over de Nederlandse hockeydames is een sociologisch portret.

Goud is verrassend saai.

Goud is geen sportfilm. Goud is een sociologisch portret. De Nederlandse hockeydames zijn kampioen geworden en Niek Koppen wil ons het groepsproces laten zien dat zich voltrekt in de weken die eraan vooraf gingen. We zien trainingen, blessurebehandelingen en vooral veel besprekingen. Want dat, vertelde hij in interviews, heeft de regisseur vooral gemerkt tijdens het filmen: Nederland heeft een praatcultuur en de hockeydames zijn daarvan de onvermoeibare exponenten. Soms is het van die heerlijke geheimtaal van sportmensen („je moet de looplijnen over je backhand dichtzetten”), maar vaak is het de troosttaal uit het Big-Brotherhuis („ik wil me wel lekker voelen”).

Coach Mark Lammers, een robuuste huisvader, wordt er weleens doodmoe van, bekent hij tegenover zijn staf. „Allemaal aardig, aardig, aardig.” We zien het later ook, als de camera van Koppen een groepsbespreking filmt, waarin de meisjes – zo mogen we de hockeydames wel noemen – babbelen over wat ze goed doen en wat misschien anders kan en vooral hoe ze zich dan voelen. Lammers komt er gewoonweg niet tussen. Hij wíl het ook niet. Hij wou dat het praten voorbij was en dat de meisjes deden wat hij zei, zodat ze wereldkampioen zouden worden.

Het is een grappige scène en tijdens de eerste vertoningen van de documentaire kon je ook zien dat-ie werkte: er werd flink gelachen. Maar daar zit ook de zwakte van Goud. Koppen heeft Lammers zo hard nodig als comic relief in een verrassend saai tableau de troupe, dat hij hem offert om zijn publiek te behagen. Je gaat lachen om de zinnige benadering van Lammers, om je niet te ergeren aan de dames, die „best wel tegen kritiek” kunnen maar die ene kritische opmerking van hun coach „echt niet trekken”. En dan weer uren pratend moeten zoeken naar harmonie.

Koppen kon van ‘Faat’ en ‘Syl’ en ‘Miek’ geen aansprekende personages maken: de groep blijft in de film amorf. Als hij dat niet wilde is dat geen gelukkige keuze geweest. Goud is zo een tamelijk onaandoenlijke film geworden met nogal nesterige meisjes die ook nog eens hun zin krijgen.

Goud. Regie: Niek Koppen. In 15 bioscopen.