Bill Charisma

Bill Clinton moet, als veel beroemde mensen, dol zijn op aandacht. Hij heeft zijn hele leven eraan ondergeschikt gemaakt. Altijd mensen om hem heen die hem dienen omdat ze hem voor hun eigen belang nodig hebben. Altijd media in de buurt die elke beweging en oogopslag registreren. Altijd omringd door bewonderaars die hun held alleen maar even willen zien en aanraken.

Je moet niet alleen een onverbeterlijke ijdeltuit, maar ook een uitgesproken sociaal dier zijn om dat te kunnen doorstaan. Clinton is het beide.

We konden het fenomeen gisteren met eigen ogen in Rotterdam aanschouwen. Eerst signeerde hij een kleine duizend boeken in boekhandel Donner, daarna gaf hij een lezing voor bouwondernemers. Ik mocht hem met een aantal collega’s bij die eerste bezigheid van nabij bekijken, zoals je naar een leeuw in Artis kijkt. Alleen de tralies ontbraken.

Wij stonden gedurende vijf minuten op een verhoginkje, vanwaar we konden neerkijken op Clinton, die zeven meter verder in overhemdsmouwen staande zijn boek met zijn linkerhand signeerde, terwijl hij met zijn rechterhand andere rechterhanden drukte en (bij vrouwen) de bovenarm even aanraakte.

Clinton stráálde, heus waar. Hij weet dat hij het daarvan moet hebben – uitstraling. Zijn glunderlach week niet van zijn lippen, zijn ogen zochten altijd even de ogen van die ander. Hij was al een kwartiertje bezig toen wij hem mochten zien, maar er was nog geen spoor van verveeldheid in zijn gedrag. Hij bleef correct en innemend, kortom, hij gaf de mensen de Clinton die ze dag in dag uit van hem verwachten.

Op hun beurt gaven die mensen hem terug wat hij van hén verwachtte: bewondering, grenzend aan aanbidding. Velen stonden drie uur in de rij om een boek te laten signeren waarvan ze de titel niet eens kenden en dat ze nooit zullen uitlezen. Ze kwamen per roltrap blij en soms geëmotioneerd met hun gesigneerde exemplaar boven. „Wat een kans om Clinton te zien”, verzuchtte een donkere vrouw, afkomstig uit Texas, maar woonachtig in Rotterdam. „I’m a big fan!” Ze had hem zelfs een kusje mogen geven.

Dat was hem dan. Bill Clinton. Bill Charisma.

Je zou het hele, uiterst professioneel georganiseerde circus om hem heen met schamper cynisme kunnen afdoen. Ach, Clinton, was hij niet een soort oude filmster geworden, een die zijn beste rollen al gespeeld had? Maar dan vergeten we dat hij op enkele belangrijke podia nog lang niet uitgespeeld is.

Als Hillary president wordt, zal Bill onder hetzelfde witte dak met haar meeregeren. Ze zal zijn ervaring en invloed zeker willen gebruiken. Zo wordt Bill opnieuw min of meer de baas van de hele wereld.

Mocht dat feest niet doorgaan, dan zal Clinton zich blijven inzetten voor een betere wereld. Daar gaat dat boek over dat hij signeerde: Geef en verander de wereld. Het is een saai boek, maar het maakt wel duidelijk wat Clinton bezielt: hij wil dat we onze talenten aanwenden om overal op de wereld „levens te redden”. Hij geeft daartoe een vloed van aansprekende voorbeelden, vooral uit zijn eigen netwerk: van André Agassi tot miljardair Warren Buffett die 95 procent van zijn vermogen wegschonk.

Zijn eigen talent?

Sociaal dier natuurlijk.