Plotseling was ik mainstream

Closer to the heart, de tweede cd van de Nederlandse Stevie Ann (21), is verschenen.

„Hij kan niet even gezellig op, op de achtergrond. Maar dat vind ik ook wel goed.”

Stevie Ann: „Deze plaat moest een meisje-met-de-gitaar-gevoel krijgen. Want dat ben ik nou eenmaal.” Foto Duco de Vries/HH Nederland, Rotterdam, 17-01-2006 Stevie Ann: singer/songwriter, portret Foto: Duco de Vries/Hollandse Hoogte Vries, Duco de;Hollandse Hoogte

Zangeres Stevie Ann is neergedaald op aarde. Het moet zijn gebeurd ergens tussen haar debuutalbum Away from here (2005), en de opvolger, Closer to the heart, die deze week verscheen. Klonk op het veelzijdige en optimistische debuut nog duidelijk het jonge meisje uit het Limburgse dorpje Roggel door, dat haar droom over een toekomst in de muziekbusiness bewaarheid zag worden, op de tweede bezingt ze in plaats van wensen en sprookjes meer aardse, soms ook onaangename ervaringen.

Stevie Ann: „Op Away from here gingen mijn teksten vaak nog over wat er met mij zou gaan gebeuren, hoe ik wilde dat het zou gaan. Op Closer to the heart zing ik over hoe het gaat, over hoe het is.” Want de gedroomde toekomst in de muziekindustrie is inmiddels aangebroken, en die gaat met grote druk, desillusies en verantwoordelijkheden gepaard. „Ik heb ontzettend veel keuzes moeten maken de afgelopen twee jaar: wie ben je muzikaal, wie wil je zijn? En ik kon dat niet rustig in de luwte uitvinden: alle ogen waren op de me gericht. Dat was behoorlijk stressvol – ik moest alles in één keer goed doen.” Ja, Stevie Ann is gegroeid, volwassen geworden. Geen wonder: toen haar debuutalbum uitkwam was ze negentien.

Ze had een vliegende start: Rob Stenders en Giel Beelen die haar op de radio grijs draaiden. En toen, na een jaar, een veelbesproken optreden in De Wereld Draait Door. De daarna geplande theatertour raakte prompt uitverkocht. Dit jaar speelt ze, naast de reguliere zalen, 35 keer in de theaters. Voor het concert in de Amsterdamse De Kleine Komedie in maart 2008 zijn al bijna geen kaarten meer te krijgen. Stevie Ann: „Het was heel vreemd. Ik was best tevreden na dat eerste jaar, maar ineens ontdekte een groot publiek mij, werd ik mainstream. Dat was wel overdonderend.”

Het moet het gemak zijn waarmee ze langs allerlei genres laveert: country, folk, blues, rock, pop. Haar stem, die warm is, aangenaam, maar niet heel uitgesproken – omfloerst met hier en daar een scherp randje. Haar ontspannen Amerikaanse accent; de romig-ronde dictie. En natuurlijk de tijdloze, zelfgeschreven nummers, met een zacht wiegend of voorzichtig swingend ritme – soms kaal, bijna akoestisch, dan weer voorzien van een zacht jankende elektrische gitaar. Aan Closer to the heart ligt één duidelijke gedachte ten grondslag, zo zegt ze zelf. „Deze plaat moest heel duidelijk het gevoel krijgen van ‘meisje-met-de-gitaar’, want dat ben ik nu eenmaal. De meeste nummers hebben we ook eerst alleen met mij en mijn gitaar opgenomen. Dat kan nu ook, omdat ik veel beter heb leren spelen.”

Toch klinkt Closer to the heart muzikaal juist voller dan Away from here, completer – soms zelfs een beetje dichtgesmeerd. De meeste nummers worden gekenmerkt door volwassen arrangementen, en in bijvoorbeeld Love Song kan de zangeres bijna niet op tegen de stevige, bluesy gitaarsolo’s. Stevie Ann: „Ja, dat is wel een beetje een probleem met mijn liedjes: ze kunnen in heel veel verschillende uitvoeringen. Dan denk je: díe doe ik akoestisch, en dan ga je spelen met de band, en raak je enthousiast, en wordt het toch weer heel anders.”

Haar nummers zijn wat zwaarder geworden, geeft ze toe. Liedjes als I’ve listened to Buddha en Old Bricks gaan over jezelf (her)uitvinden en losbreken uit vaste patronen. Misschien ligt de plaat iets minder makkelijk in het gehoor. „Ik kan me voorstellen dat je hem wat vaker moet luisteren. En ook bewuster: hij kan niet even gezellig op, op de achtergrond. Maar dat vind ik wel goed: dat ik van de luisteraar een zekere concentratie vraag.”

Ze laat zich beïnvloeden door uiteenlopende artiesten: John Mayer, James Morrison, de Dixie Chicks, maar ook the Isley Brothers en Johnny Cash. Het heeft haar geluid Amerikaanser gemaakt. „Dankzij mijn vriend, die dj is, ontdek ik steeds nieuwe muziek. En ik merk dat ik heel erg hou van die Amerikaanse sound. Ik ben er nog nooit geweest, maar ik weet zeker dat ik uit Nashville niet zou zijn weg te sláán. En ik zou heel graag eens samen willen werken met producer Rick Rubin.”

Grootse plannen zijn er genoeg. De single The Poetry Man van de vorige plaat komt uit in Duitsland. Een volgend album wordt ruiger. Of ze maakt er een met alleen covers: eerder nam ze een spannende akoestische versie op van Britney Spears’ Toxic, en een hartverwarmend mooie One year of Love, van Queen. Die versie belandde op een Queen-fansite, met een aanbeveling van Brian May. Als ze eraan terugdenkt is ze meteen weer een klein meisje. „Hij schreef op de site: ‘Luister hier naar, dit is mooi gezongen’. Dat was wel heel erg gaaf.”

Vanavond treedt Stevie Ann op in de Vereeniging, Nijmegen. Meer tourdata op www.stevieann.com. ’Closer to the heart’ is verschenen bij CNR.