Er is nog troost, Frans

Het zou te makkelijk zijn om Frans Koffrie te confronteren met zijn uitspraken van mei. Maar wel erg verleidelijk.

Op 8 mei zei de toen al geplaagde topman van kantoorartikelengroothandel Corporate Express in deze krant over oplopende kritiek op zijn functioneren: „Mijn motivatie om te blijven is dat ik op een dag een mooier en sterker bedrijf wil achterlaten.”

Gisteren stapte hij op. Officiële reden: voor de nieuwe fase waarin het voormalige Buhrmann zit is een nieuwe leider nodig. Nauwkeurig onderzoek naar een strategische heroriëntatie wees uit dat zo’n heroriëntatie helemaal niet nodig is: geen opsplitsing, geen verkoop, maar zelfstandig doorgaan.

Wel zullen de (verkoop)prestataties van het bedrijf aanzienlijk moeten worden verbeterd. Dat is een klus die kennelijk niet langer is toevertrouwd aan de man die verschillende winstwaarschuwingen op zijn naam heeft staan. Onder het motto Focus Execute Deliver mag de Brit Peter Ventress het stokje overnemen.

De achtergrond van Koffries vertrek is natuurlijk veelzijdiger: druk van beleggers, die de waarde van Corporate Express onder Koffries negenjarig bewind met ruim de helft hebben zien terugvallen. Sinds het activistische hedgefonds Centaurus half juni als grootaandeelhouder opdook, voelt het bedrijf ook wel dat er iets moet veranderen. Vandaar die strategische heroriëntatie, en vandaar die wisseling van de wacht.

Zo gaat Koffrie de geschiedenis in als een taaie bestuurder die lang volhield maar uiteindelijk werd geofferd aan opdringerige aandeelhouders. Een type beleggers waarvan hij in hetzelfde interview in mei riep: „Ik vind het goed dat aandeelhouders actief en kritisch zijn.” Gevolgd door de verkeerde inschatting dat er voor hedgefondsen (of private-equityfondsen) bij zijn bedrijf „weinig te halen” viel.

Maar Koffrie kan met opgeheven hoofd het pand verlaten. De man die het „als Nederlander mooi vindt als er grote bedrijven in Nederland zijn”, heeft vooralsnog weten te voorkomen dat er weer een AEX-fonds wordt overgenomen. Hij koos niet voor het ABN Amro-scenario, door na aandringen van een belegger met een grote mond meteen naar een fusiepartner toe te rennen. Koffrie, die ooit bij Vroom & Dreesmann werkte, zal daar het zijne over hebben gedacht.

Stiekem zal Koffrie toch ook hopen op een koers opdrijvende gebeurtenis als een biedingsstrijd. Ooit gaf hij het goede voorbeeld door in 2001, toen het bedrijf er ook slecht voor stond, voor een half miljoen euro aandelen te kopen. De aanschafwaarde daarvan ligt nog altijd ruim 16 procent onder het niveau van de aandelenkoers van vandaag.

Philip de Witt Wijnen