De stem die met luisteraars sprak over seks

Germaine Groenier maakte veel maatschappelijk betrokken programma’s. Ze werd vooral bekend als de stem die met luisteraars in gesprek ging over seks.

Luister naar radiofragmenten op nrc.nl/media

Veel meer dan „hmmm” of „o ja?” hoefde ze zelden te zeggen, want dat was doorgaans genoeg om de luisteraars die ze in het radioprogramma Germaine sans gêne aan de telefoon had, openhartig over hun seksuele driften te laten praten. Ook als die heel wat buitenissiger waren dan het publiek in de jaren zeventig gewend was. Germaine Groenier, die gisteren op 64-jarige leeftijd aan kanker is overleden, liet die mensen vrijuit praten – en dat was nieuw. Haar wekelijkse ‘seksuur’ op de vrijdagavond op Hilversum 3 was daardoor een van de best beluisterde radioprogramma’s uit die tijd.

Als acteursdochter begon Germaine Groenier in 1962 met het spelen van toneel- en tv-rolletjes, na de geboorte van haar eerste dochter werd ze programmamaker. Ze was een van de eerste vrouwen die in zo’n functie in Hilversum werkte. In haar programma’s gaf ze vaak blijk van grote betrokkenheid bij het leven van „gewone mensen”. Dat leidde onder meer tot de door haar geïnitieerde VPRO-radioserie J.J.A. Gouverneurstraat (1977) waarin de microfoon een jaar lang één avond per week open stond voor de bewoners van een arbeiderswijk in Dordrecht. Tegelijk was ze, buiten werktijd, zeer actief in de vrouwenemancipatie (Dolle Mina), in campagnes voor de legalisatie van abortus en bij allerlei buurtcomités.

Germaine sans gêne bestond van januari 1976 tot juni 1978. Ze stopte ermee toen ze steeds vaker werd geconfronteerd met hijgers en stalkers. Dat was de keerzijde van het succes: menigeen verlustigde zich zo zeer in haar vrijmoedige gebruik van de bijpassende drieletterwoorden dat ze zelf – geheel onbedoeld – een lustobject werd.

Tot eind jaren negentig maakte Germaine Groenier tv-programma’s (zoals de IKON-dramaserie Domburg waarin uitsluitend zwarte acteurs speelden) en radio-uitzendingen. „De radio wordt een sterfhuis,” zei ze bij haar afscheid. „Ik wil niet langer meegaan in de oppervlakkigheid en snelheid waarmee ik moest werken.” Sindsdien schreef ze een aantal autobiografische boeken – over haar beklemmende kinderjaren, toen de letterkundige Victor van Vriesland haar stiefvader was, over haar mislukte huwelijken en ten slotte, in 2004, over het spraakmakende seksprogramma dat haar altijd zou blijven achtervolgen.

Luister naar radiofragmenten op nrc.nl/media