Zouden smaakvolle lustobjecten kunnen?

Ik begrijp dat minister Plasterk binnenkort met ‘de omroepen’ om de tafel gaat zitten (als ze allemaal komen heeft hij meteen weer twintig of dertig nieuwe fotootjes die hij zoals bekend inplakt als spaarzegels van de beeldcultuur), om aan te dringen op zelfregulering inzake de seksualisering van de samenleving.

Netjes natuurlijk dat hij eerst wil praten, om dán eventueel pas in te grijpen.

Zijn coalitiegenoot Joop Atsma dringt tijdens vragenuurtjes liever aan op een onmiddellijk verbod van alle blote armen, benen en buiken die de televisiekijker op ongewenste ideeën kunnen brengen. Joop (CDA) verlangt ook nog altijd naar de dagen dat preventieve censuur van radio- programma’s een christelijke hobby was, terwijl Ronald zich als sociaal-democraat natuurlijk herinnert dat de VARA in de jaren dertig elke week een stukje muziek bij de hand moest houden voor als opruiende teksten over bijvoorbeeld Rinus van der Lubbe door de voorouders van Joop met een veto waren getroffen.

Mag een minister van OCW zich anno 2007 überhaupt nog tevoren bemoeien met de inhoud van romans, toneelstukken, opera’s, schilderijen, proefschriften en televisieprogramma’s? Volgens mij niet. Hij kan achteraf z’n collega van Achterdevoordeur een onderzoek laten instellen, maar als ik hier over Mozes, Jezus en Mohammed alle vreselijke dingen wil opschrijven die me toevallig ter ore zijn gekomen, kan hij dat niet verhinderen.

Nou zal Plasterk aanvoeren dat je met twintig of dertig zojuist gefotografeerde omroepvoorzitters rustig, en zonder dat er een staatsrechterlijke haan naar hoeft te kraaien, over zelfregulering kunt praten. Raar woord is dat trouwens in dit verband. Van alles en nog wat schiet door je heen, van Ogino-Knaus, via periodieke onthouding, tot aan coitus interruptus, maar eigenlijk nooit dat ze in Hilversum meisjes en vrouwen minder als lustobject zullen willen inzetten. Dan geven ze nog liever wielrennen of voetballen op.

Wat gebeurt er trouwens als na de constructieve gesprekken die in een vriendschappelijke sfeer verliepen, de zelfregulering nog heel lang op zich laat wachten? Dan moet Plasterk, om duidelijk te maken dat hij niet met zich laat spotten, toch zeker alsnog elke ochtend de vieze beelden opvragen waarmee de heren de samenleving ’s avonds weer wilden seksualiseren? En die vervolgens ook echt durven te verbieden?

Mocht het zo ver komen, dan heb ik als burgerkijker nog een extra wens.

Er worden zeker behartenswaardige dingen gezegd in de emancipatienota, die ik helemaal onderschrijf. Maar wat ik er in mis, is de observatie dat seks op de Nederlandse televisie in negenennegentig van de honderd gevallen niet alleen seks is, maar ook nog zo ontzettend vulgair. En seks niet alleen.

Ik kom weleens bij mensen die een wereldschotel hebben waarop je 900 kanalen kunt ontvangen, en daar mag ik met het geluid uit graag een poosje langs zappen. Dan merk je ineens dat je geen taal hoeft te horen om vast te stellen dat er in het ensemble van Egypte tot Japan en van Rusland tot Chili een stuk of elf zenders zijn die er meteen – blote meiden of niet – uitspringen als ordinair, schreeuwerig, smakeloos en grof. Dat is het aanbod uit Nederland.

Natuurlijk is er binnen die elf wel enig verschil tussen commercieel en publiek. Nergens is er zoveel kind, zoveel kerk. zoveel kok en zoveel kwis als bij Harm Bruins Slot. Maar als je de 889 andere langs bent geweest, zie je dat het onderscheid tussen Tros en SBS of tussen NRCV en RTL toch tamelijk dun is. Nederland, dat is eigenlijk elf maal Fons van Westerloo.

Dus als de minister straks de zelfregulering voor mekaar heeft, kan hij dan meteen het geslonken aantal lustobjecten wat beschaafder maken?

Graag!

Jan Blokker

Lees alle columns van Jan Blokker op nrc.nl/blokker