Zomaar wat scènes bij nieuwe Judith Herzberg

Thuisreis van Judith Herzberg, door het Nationale Toneel. Info 0900-3456789 of www. nationaletoneel.nl. *---- Den Haag, 22-09-07. Beeld uit de voorstelling "Thuisreis" van Judith Herzberg bij het Nationale Toneel in premiere 27-09-07, onder regie van Alexandra Koch. Met Marjon Brandsma, Stefan de Walle, Wendell Jaspers, Antoinette Jelgersma en Vincent Linthorst. Foto Leo van Velzen Velzen, Leo van

Thuisreis van Judith Herzberg, door het Nationale Toneel. Info 0900-3456789 of www. nationaletoneel.nl.

Het blonde meisje staat te wachten op haar oudere vriend, die onder de douche staat. Een stem uit de douche roept: U weet het nog niet? Hij is overleden. Ze lacht, denkt dat hij een grap maakt. Maar dan komt de man uit de douche. Het is de twéélingbroer van de man. Met een handdoek om staat hij tegenover het meisje, het vreselijke nieuws hangt tussen ze in.

Sterk begin van een toneelstuk, zou je denken. Maar dit is het slót van Thuisreis van Judith Herzberg. Net als het stuk een aardige wending neemt, gaat het zaallicht aan. Is dit een cliffhanger? En gaat Herzberg nog een tweede deel schrijven?

Thuisreis ging in 2004 in première in Düsseldorf, waar twee jaar eerder ook Herzbergs voorlaatste stuk Simon opende. In Nederland is het langer geleden dat er een nieuwe Herzberg te zien was, want van Simon is geen Nederlandse versie gemaakt.

In Thuisreis volgt Herzberg twee verhaallijnen die elkaar pas in de laatste secondes bereiken. Mislukte dochter (Wendell Jaspers) wordt vernederd door dominante moeder (Marjon Brandsma), een beroemde zangeres op haar retour. Andere lijn: Na de zelfmoord van zijn tweelingbroer is man (Stefan de Walle) door een vriend (Vincent Linthorst) op plezierreisje genomen. Een dwingende lijn ontbreekt, het zijn zomaar wat scènes, en ook nog oninteressante. De moeder-dochter-lijn is clichématig. Het verhaal van de broer te schetsmatig en laat veel te vragen over. Herzbergs handschrift is wel te herkennen in de scherpe wijze waarop de personages elkaar afbekken.

Regisseuse Alexandra Koch plaatst haar spelers in een blankhouten, getrapt decor van drie verdiepingen. Boven zitten de dames, in het midden de heren, die op klapstoelen weinig moeite doen om een autorit te simuleren. De begane grond is voor de laatste scène. Koch geeft Thuisreis een kale, kortaffe regie, snel schakelend tussen de scènetjes. Wellicht geschikt voor een sterk stuk, maar dodelijk voor een zwak stuk als dit. Aan haar spelregie schort het nogal, de timing is vaak ongelukkig. Zelfs Herzberg-veteraan Marjon Brandsma kan een paar van de vele geestige katten die ze mag uitdelen, niet goed plaatsen. En tragisch wordt haar bitchy diva al helemaal niet.