Thibaudet: Satie poëtisch, exquis

Concert: Jean-Yves Thibaudet, piano. Gehoord: 30/9 Concertgebouw Amsterdam. Radio 4: 21/10, 20 uur.

Hij is de kosmopoliet onder de topmusici, de Franse meesterpianist Jean-Yves Thibaudet, die optrad in films en zijn concertkleding laat ontwerpen door Vivienne Westwood uit Londen. Met zijn even transparante als flamboyante manier van musiceren opende Thibaudet het 26ste seizoen van de serie Meesterpianisten alsof er een kleurrijk vuurwerk werd afgestoken, dat het publiek nog lang zal heugen.

In 2003 bracht Decca Thibaudets vijfdelige cd-box met de complete pianomuziek van Satie uit, waarmee hij verschillende prijzen in de wacht sleepte. De wonderlijke noten van Satie’s Gymnopédie nr. 1 en nr. 7, en diens grillig voortspetterende The dreamy Fish, klonken dan ook als oude bekenden, die al hun geheimen aan de met dynamiek en klankkleuren toverende Franse pianist hadden prijsgegeven. Thibaudet vertaalde Satie in opwindende verhalen en liet diens vermeende ‘behangmuziek’ opbloeien in alle schakeringen tussen zijde, fluweel, linnen, vlas en bordpapier. Jammer dat een ordinaire ringtone de inleiding moest vormen tot de exquise wereld van Satie’s poëtische muziek, die ook nog eens onbeschaamd werd verstoord door onophoudelijk gehoest en geproest zonder zakdoek of hand voor de mond.

Thibaudet liet zich er niet door verstoren, en vervolgde zijn recital met magische uitvoeringen van drie preludes van Debussy: La Puerto del Vino, La Terasse des audiences du clair de la lune en Feux d’Artifice. Zo indringend en sfeervol, zo theatraal en toch etherisch, spreken de werken van Debussy maar zelden tot de verbeelding.

Ook Messiaens loodzware huldebetoon aan God Regard de l’Eglise d’Amour kreeg engelenvleugels door de geïnspireerde manier waarop Thibaudet zijn heldere analytische geest, zijn verfijnde en geraffineerde pianistiek en zijn goddelijke verbeeldingskracht weet te vertalen in volstrekt overtuigende wedergeboortes van bekende en minder bekende noten.

Er volgde een magistrale uitvoering van de Sonate nr. 3 in f, op. 5 van Brahms, aan wiens weerbarstige muziek Thibaudet zo’n uitdagende levensdrift, kwetsbare tederheid en alles daar tussenin toedichtte, dat de componist soms bijna op Liszt ging lijken. Drie briljante toegiften van Brahms, Cherkasky en Debussy klonken als een ode aan de vreugde van het musiceren.