Naai een jurk voor je vriendin, in het café

Het Naaicafé in Rotterdam is een soort internetcafé, maar dan met naaimachines.

Er worden cursussen gegeven, ook voor de absolute beginners.

Door Barbara Rijlaarsdam

Je kent het wel. Wil je persé je mooiste rok aan naar dat ene feestje, is de rits kapot. Of je koopt een nieuwe spijkerbroek, maar die kun je nog niet aan omdat ’ie eerst moet worden ingekort. Eigenlijk is het een kleine moeite om dit soort klusjes zelf te doen, maar ja: je moet het wel kúnnen.

Twee weken geleden opende Caroline Vogel daarom het Naaicafé aan de Rotterdamse Hoogstraat. Volgens het principe van een internetcafé kun je er tegen betaling gebruik maken van een naaimachine. En voor de absolute beginner geeft de 42-jarige Rotterdamse een basiscursus van tien lessen. Afgelopen zaterdagochtend was de eerste bijeenkomst. Zeven mensen meldden zich aan. Zeven verschillende mensen.

De 21-jarige moslima Teddy Weijers bijvoorbeeld. Zij ziet zichzelf binnen een paar jaar het liefst met een groot gezin. „Ik heb nog nooit achter een naaimachine gezeten, maar ik wil uiteindelijk zelf kleding maken voor mijn man en kinderen.” Bovendien heeft Teddy veel vriendinnen die eigen jurken en hoofddoeken maken. Dat wil ze ook. Jurith Schols (29) zit op naailes omdat zij de garderobe van haar éénjarige dochtertje wil uitbreiden met zelfgemaakte rokjes en jurkjes.

De opvallendste verschijning is ongetwijfeld de 26-jarige Gerard Seedorf. Niet alleen vanwege zijn afro kapsel: Gerard is de enige man in het gezelschap. Hij blijkt een natuurtalent. „Ik heb vaak meegekeken met mijn moeder”, zegt hij na enig aandringen. „Maar ik heb het zelf nog nooit gedaan.” Zijn doel is om straks zijn eigen T-shirts te kunnen maken, of kleding voor zijn vriendin. Kruipt hij vanmiddag meteen weer achter de naaimachine? „Nee, ik heb motorrijles.”

Tijdens de eerste les beginnen de cursisten met een simpel tasje. „Om te leren naaien moet je kilometers maken”, vertelt Caroline aan het begin van de twee uur durende les. „Naaien is net autorijden. Je moet op veel dingen letten en van alles tegelijk doen.”

Caroline en haar side-kick Mar zorgen behalve voor thee en cappuccino ook voor een ongedwongen sfeer. In de rommelige ruimte – „gooi alle draadjes en stofjes maar op de grond hoor, dat doe ik ook” – heerst een gezellige bedrijvigheid. Terwijl Gerard aan tafel zijn stof op maat knipt, vloekt Jurith zachtjes vanachter haar naaimachine. Teddy heeft de binnenvoering scheef vastgenaaid: „Ik bak er ook echt niks van”.

Caroline is het stralende middelpunt van het Naaicafé. Regelmatig schalt haar aanstekelijke lach door het café, als haar cursisten weer eens pruilend naar hun lapje stof kijken. „Wees toch niet zo streng voor jezelf”, berispt Caroline de 62-jarige Akjauw Warning. „Je moet jezelf een beetje krediet geven hoor, dit is het eerste dat je maakt. Het is geen trouwjurk.”

Akjauw heeft zichzelf om praktische redenen opgegeven voor de naaicursus. Met haar lengte (1.48 meter) heeft de half Chinese, half Indiaanse vrouw problemen kleding te vinden die haar past. Het moet altijd worden vermaakt. Ze is echter iets te enthousiast. De hoekjes van haar tas die open moesten blijven, zitten stijf dichtgenaaid. Ze giert van het lachen, en klampt Caroline aan. Die tornt het weer open.

Aan het einde van de eerste les, bewonderen de cursisten het resultaat. „Je bent domweg aan het naaien, en je hebt eigenlijk geen idee wat je aan het doen bent”, zegt Jurith. Dankzij het retro bloemenmotief is haar tasje onverwachts een heel hip ding geworden. Hij past precies bij het lila jurkje dat ze over haar spijkerbroek draagt. „Ik had niet verwacht dat we de eerste keer meteen iets zouden maken. Ik zag ons al eindeloos banen maken over een grote lap stof.”

De komende lessen gaan de cursisten hun eigen garderobe uitbreiden. Volgende week staat de rok op het programma. Voor Gerard wordt een alternatief gezocht.