Een zeer veelzijdig jazzpianist

De jazzpianist Cees Slinger was een toegewijd vakman die zich bleef vernieuwen.

Elke editie van het North Sea Jazz Festival kwam hij, of hij nu speelde of niet. Hij bleef graag op de hoogte van de jazz en woonde menig jazzconcours bij. De zaterdag op 78-jarige leeftijd in Den Haag overleden jazzpianist Cees Slinger was niet alleen enorm vakbekwaam, zijn toewijding was altijd groot. Hij had een wijde blik op de muziek en trad graag op met nieuw jazztalent.

Onder musici werd de jazzveteraan geroemd om zijn niet aflatende voorkeur voor mooie arrangementen, maar ook zijn met zorg samengestelde repertoirekeuze sprak aan. Zijn levendige speelstijl was rijkelijk geïllustreerd met mooi verzonnen wendingen. Slinger – behalve pianist ook bandleider van talloze formaties, dirigent, arrangeur en in de jaren tachtig docent op het Rotterdams Conservatorium – is altijd blijven componeren. Ook trad hij nog regelmatig op. The Three Tenor Case was een sextet met maar liefst drie tenorsaxofonisten. Het afgelopen jaar gaf de pianist nog concerten met Just in Case, een allstarformatie met oudgedienden uit de Nederlandse jazz.

Slinger speelde een belangrijke rol in de opbouw van de jazz in Nederland. De jazzgroep The Diamond Five van Slinger was het beste en bekendste hardbop-kwintet dat Nederland heeft gekend. De band met trompettist Cees Smal, tenorsaxofonist Harry Verbeke, bassist Jacques Schols en drummer Johnny Engels speelde avonden achter elkaar in de Amsterdamse club Sheherezade. Het publiek kwam van overal en verzamelde zich rijendik voor de deur. Het roemruchte vijftal nam platen op voor diverse labels, maar op de in 2002 verschenen compilatie Finally after Forty Years na, zijn deze nooit opnieuw uitgebracht.

Ook na het uiteenvallen van de ‘Diamonds’, in 1964, toen de Beatles inmiddels alle aandacht opeisten en Sheherezade zijn deuren had gesloten, bleef Slinger aan de weg timmeren als één van beste beboppianisten van Nederland. Hij begeleidde Nederlandse zangeressen als Greetje Kauffeld en Soesja Citroen en heeft in zijn loopbaan talloze Amerikaanse en Europese topmusici ondersteund.

Zo begeleidde Slinger met regelmaat de legendarische, een tijd in Amsterdam verblijvende tenorsaxofonist Ben Webster, van wie hij muzikaal gezien veel opstak. Het Cees Slinger Octet stond tenorsaxofonist Dexter Gordon bij, wat onder meer resulteerde in het album Live at the Amsterdam Paradiso (1969). En in 1976 en in 1985 ging hij langdurig op tournee met drummer Philly Joe Jones en de Mingus Dynasty band.

In 1996 ontving Slinger de prestigieuze Bird Award op North Sea Jazz. Op de in 2005 verschenen cd Then And Now (Daybreak) is zijn lange loopbaan gedocumenteerd met opnamen uit de jaren zestig, met Ben Webster, en uit 2000. Daarop is goed te horen hoe Cees Slinger zich heeft ontwikkeld tot de autoriteit die hij was op de jazzpiano.