Kritiek over steun Bono aan Afrika raakt kant noch wal

Het past bij het cynisme van de westerse wereld dat iemand zoals Bono die zich druk maakt over Afrika zonder daar financieel iets wijzer van te worden beschuldigd wordt van zelf opgeblazen dikdoenerij volgens de schrijver Brendan O'Neil in zijn stuk `Red Afrika, schakel Bono uit` (Opinie & Debat, 23 juni).

Bono is volgens deze schrijver schijnheilig en zou ook sinds 1987 geen behoorlijke plaat meer hebben gemaakt. Waarom Bono schijnheilig is wordt in het stuk niet verantwoord en het succes van Bono na 1987 met zijn band U2 laat niet zien dat vele fans zijn platen daarna minder vonden.

Volgens de schrijver is Bono ook nog een kolonialist wat niet kan omdat Bono uit Ierland komt, wat een land is dat geen koloniën heeft bezeten.

Bono heeft in zijn muziek zowel zijn christelijke als politieke meningen vormgegeven en dat met veel succes. Ook wat betreft het uitdragen van een mening over Afrika is hij redelijk succesvol geweest . Hij is ontvangen door politici die bereid waren met hem een dialoog aan te gaan over Afrika. Het is dan ook logisch dat naar zijn mening wordt gevraagd als het over Afrika gaat omdat hij een van de meest aansprekende en vergevorderde activisten is van alle artiesten die zich met dit continent bemoeien.

Dat dat kritiek kan opleveren zoals dat Bono ”het geweten van Afrika” wordt genoemd of ”de volksrepubliek Bono” hoort er bij, maar dan hoort het wel gefundeerde kritiek te zijn en niet deze cynische persoonsgebonden en naar eigen smaak en persoonlijke voorkeur geschreven kritiek van Brendan O`Neill die kant noch wal raken.