Telefoon? Hele? Vakantie? Uit?

De vader van D. was ernstig ziek, maar D. wilde toch op vakantie. Daarom had hij een mobiele telefoon aangeschaft; dan kon hij vanaf de camping elke dag zijn vader bellen. Maar D. schaamde zich diep voor zijn mobieltje, vertelde hij na zijn vakantie. „Ik kroop altijd helemaal achterin de tent als ik belde, en dan praatte ik heel zachtjes.”

Dit verhaal doet compleet bizar aan, maar als ik erbij vertel dat het zich in het begin van de jaren negentig afspeelde, kun je je er iets bij voorstellen. In die tijd waren mobiele telefoons nog objecten van grote schaamte, of in ieder geval grote gespeelde schaamte, want de bezitters waren natuurlijk stiekem heel trots dat zij zo’n technologisch hoogstandje bezaten. In die tijd was de mobiel een Ding: er verschenen rubriekjes in kranten met afgeluisterde gesprekken en mensen hadden het er alsmaar over hoe belachelijk het was om steeds te bellen en dan te zeggen: „Ik zit in de trein.”

Ja, die goeie oude tijd. Tegenwoordig schrik ik me dood als een vriendin op reis gaat en er expliciet bij zegt: „Ik zet mijn telefoon trouwens de hele vakantie uit.” Telefoon? Hele? Vakantie? Uit? Maar dan kan ik haar niet bellen! En wat als ik wil sms’en: ‘Is het daar leuk?’ En wat als zij de aanvechting voelt om te sms’en: ‘Het is hier leuk’? Dan kan dat niet.

Ik heb het ook geprobeerd, onbereikbaar op vakantie. Maar het lukt niet. Ja, 23 uur per dag kan ik leven met de telefoon uit. Maar er is altijd een uurtje waarin het opspeelt. Het verlangen om de voicemail te checken. Te kijken of er iets in de inbox zit. Een leuk komkommernieuwtje dat iemand me heeft ge-sms’t – iets over de teen van Balkenende, ofzo.

En dan is er nog de mail. Die zou ik ook niet checken. Maar de digitale camera raakte vol met foto’s. Misschien handig om die even aan mezelf te mailen, in het plaatselijke plakkerige internetcafé. En dan – ik ben er toch – éven de mail te checken. Een paar mails terugschrijven, wat kranten lezen, wat weblogs bekijken, en voor ik het weet is het donker en blijk ik een middag van mijn heilige, eeuwig-naar-verlangde vakantie besteed te hebben aan het lezen van een intens saaie beschouwing over de Betuwelijn op internet. Moderne vorm van heimwee.

Lees alle eerdere afleveringen van de ‘mini-serie Prangende Vakantiekwesties’ van deze week terug op nrc.nl/aaf