Omstebeurt allebei een paar zinnetjes

Paris Hilton, onze mondiale stoeipoes, is aan de speed. Dat bleek op CNN bij Larry King Live. Alleen had opa King dat zelf niet in de gaten. De 73-jarige talkshowhost denkt nog steeds dat zijn gast geen drugs gebruikt. Hij realiseerde zich niet dat de erfgename van het hotel-imperium bekende dat ze amfetamine slikt.

Adderoll, vroeg King: wat is dat voor medicijn?

Ik slik het voor Attention Deficit Disorder, antwoordde Hilton, terwijl ze haar nagels bestudeerde. „Iedereen met ADD neemt het. Echt niks bijzonders.”

Nee, dat zal wel. Kurt Cobain zei ook dat hij heroïne gebruikte voor zijn maag. En Elvis Presley was aan de downers vanwege louter slaapproblemen.

Wat moeten we toch met dit wezenloze kindvrouwtje, dat bekend is omdat ze bekend is? De beroepsblondine – „nee, ik ben een zakenvrouw” – die haar privéleven maakt tot een openbare gebeurtenis. Die de paparazzi ontloopt met het doel juist door camera’s en flitslicht gevangen te worden. Die zichzelf, haar lichaam en haar aanwezigheid op aarde beschouwt als een A-merk.

Over het vraaggesprek was in de VS veel te doen. Toen Hilton wegens dronken rijden werd veroordeeld tot 34 dagen celstraf, wilden alle networks haar boeken voor het postgevangenis interview. CNN kreeg de primeur, naar verluidt door fors te betalen en nadat ABC en NBC waren afgehaakt.

De omroep haalde daarmee een pr-show binnen die verliep volgens het script van de pr-industrie. Die hebben een standaardrecept als reputaties moeten worden opgekrikt. Dat is, in vier stappen: 1. geef een interview 2. word persoonlijk 3. noem moeilijke momenten „traumatisch” en 4. maak duidelijk dat je er een beter mens van bent geworden.

Met een spervuur aan vragen hield Larry King het gesprek gaande. Of gesprek? King en Hilton spraken omstebeurt wat zinnetjes. Een uur lang, onderbroken door zes reclameblokken. En dat bleek, voor wie erin slaagde wakker te blijven, heel erg veel te lang voor Paris Hilton.

Ze droeg voor uit haar dagboek: „Ik heb compassie met hen die ik heb achtergelaten.” Sprak een zin over haar spirituele zelf: „Ik las de bijbel en vond God.” Had vanwege haar claustrofobie een „traumatische tijd” doorgemaakt, ook achter het bezoekersglas: „,Op vaderdag kon ik voor het eerst mijn papa niet knuffelen, dat was erg moeilijk voor me.” En toen na drie kwartier Larry King vroeg wat ze aan zichzelf wil verbeteren, kwam madam met het verbluffende antwoord: „Als ik verlegen word, praat ik altijd met hoge stem. Ik werk eraan om dat te veranderen.”

Groot was dan ook de opluchting toen ’s avonds de energie van het scherm spatte bij onze vrienden van Nederland 3. Ademloos anderhalf uur lang gekeken naar VPRO Thema: Red Hot Chili Peppers 1987-1994/ A Dutch Connection. Filmmaker Bram van Splunteren legde in een meeslepend verslag zijn unieke band vast met de funk-punks. Die ontstond toen hij ze een week lang tijdens een Europese tour op de huid zat met een camera- en een geluidsman.

Zeven jaar bleef hij ze volgen: hij filmde in hotelkamers, oefenruimtes, op het podium, sprak ze in hun eigen huis en legde hun lol, hun bezieling, hun muzikaliteit en (destructieve) genialiteit vast. En dat overtuigde. Evengoed in de huiskamer van gitarist/junk Frusciante als in het Zwitserse hotel waar bassist Flea uit zijn dak gaat als er een video van idool Bootsy Collins wordt afgespeeld.

Alleen jammer dat Van Splunterens pact in 1994 eindigde. Toen waren de Peppers Rijk&Beroemd. Kreeg hij ze niet meer zelf te spreken. De pr-industrie zat ertussen.

Discussieer over deze column op nrc.nl/ogen