Schiphol weer op de ‘Alderstafel’

Houdt het dan nooit op? Ruim twee weken geleden werd na jaren bekvechten een akkoord bereikt tussen Schiphol, omwonenden en regionale bestuurders. Het resultaat werd geboekt aan de ‘Alderstafel’, genoemd naar voorzitter Hans Alders, commissaris van de koningin in Groningen. Onder diens behendige leiding werd het jarenlange wederzijdse wantrouwen gedempt om te kunnen afspreken dat Schiphol mag groeien van 435.000 vluchten dit jaar naar maximaal 480.000 vluchten in 2010. De geluidsnormen worden aangepast, de hinder wordt beperkt en de leefbaarheid in de omgeving vergroot. Minister Eurlings (Verkeer en Waterstaat, CDA) neemt het advies graag over.

Nu wordt er gemorreld aan het akkoord. De Alderstafel was „niet representatief”. Omwonenden en bestuurders uit plaatsen als Badhoevedorp, Lijnden en Amsterdam-Buitenveldert komen erachter dat het aantal gehinderden weliswaar nauwelijks zal toenemen, maar dat zij door het akkoord wel extra lawaai te verduren krijgen. Hoezo akkoord met Schiphol? De omwonenden zijn aan de tafel van Alders met eigenlijk maar één echte bewoner vertegenwoordigd. Dat is Kees van Ojik. Hun andere vertegenwoordigers zijn oud-burgemeester Hans Ouwerkerk, voorzitter van de Commissie Regionaal Overleg luchthaven Schiphol (CROS), en ex-Tweede Kamerlid Rob van Gijzel. „Huurlingen”, zegt Erwin von der Meer, voorzitter van de negentien gezamenlijke bewonersplatforms die alleen als adviseur van het trio mochten optreden. „De Alderstafel is een oneerlijke wedstrijd tussen professionele experts en één bewoner.”

Minister Eurlings heeft nu aan Alders gevraagd vóór het einde van de zomer een evaluatie te maken van het overleg. Heeft iedereen z’n zegje kunnen doen? Zijn alle belangen voldoende tot hun recht gekomen? Op zulke vragen zal hij een antwoord moeten geven. Want het kan niet zo zijn, zo stelde Tweede Kamerlid Paul Tang (PvdA) gisteren in een debat, dat sommige mensen aan de Alderstafel „in een fauteuil” zitten, en anderen „op een wiebelig krukje”.