Echte personages, van toen

César et Rosalie. Regie: Claude Sautet. Met: Yves Montand, Romy Schneider, Sami Frey, Isabelle Huppert. In: Filmmuseum, Amsterdam; Filmhuis Den Haag; Lantaren/Venster, Rotterdam.

Er wordt altijd een tikje neerbuigend gedaan over de Franse belangstelling voor amoureuze perikelen in films, alsof de rest van de wereld hier ver boven staat. Daarmee wordt een hele filmtraditie weggezet, het type cinema waarin interessante, complexe karakters psychologisch worden uitgediept. Je wordt er bijna nostalgisch van: zo worden ze niet meer gemaakt.

Vanaf volgende week kunnen we de hele zomer ons hart ophalen en teruggaan naar een tijd waarin de populaire Europese film nog gewoon regelmatig in de bioscopen draaide. Dan begint het retrospectief rond de Oostenrijkse actrice Romy Schneider, ter gelegenheid van haar vijfentwintigste sterfjaar. Ze werkte veel in Frankrijk, waar ze zich probeerde te ontworstelen aan het zoete imago van haar succesvolle Sissi-films.

Dat ze kon acteren, bewees Schneider in films van onder meer Luchino Visconti en Claude Sautet,. Met Sautet maakte Schneider vijf films die allemaal in het zomerprogramma zitten. Als opmaat naar het retrospectief wordt hun derde film César et Rosalie (1972) alvast opnieuw in de bioscopen uitgebracht.

Voor velen zal de film ‘typisch Frans’ zijn, want hij gaat over een driehoeksverhouding waarin Rosalie (Schneider) niet kan kiezen tussen César en David, twee verschillende soorten mannen. De een introvert en bescheiden, de ander extravert en onbescheiden. Althans, zo lijkt het. Want onder het joviale uiterlijk van de wat grove César (Yves Montand) schuilt veel agressie die zomaar onverwachts op kan borrelen. Dan blijkt zijn charme een masker.

Het maakt César het interessantste karakter van de film, eentje aan wie Sautet en zijn vaste co-scenarist Jean-Loup Dabadie ook de meeste aandacht geven. Is hij een volwassen kind met grillen? Een man die zijn breekbaarheid verbergt achter een valse vrolijkheid?

Als haar vroegere minnaar David, een striptekenaar, terugkomt uit Amerika gaat ze twijfelen. Zijn charmante verlegenheid, zijn fijnbesnaardheid, zijn belangstelling voor kunst – eigenschappen die César allemaal niet heeft – mist ze. Samen zijn beide mannen perfect voor haar, dan voelt ze zich compleet. Dan blijkt de film niet alleen ‘typisch Frans’, maar ook typisch jaren zeventig.