Chinezen domineren op de Bosbaan

China won gisteren het medailleklassement van de wereldbekerwedstrijd roeien in Amsterdam. De voorbereiding van de roeiers uit het olympische gastland staat ter discussie.

Chinezen wonnen in vijf van de twintig klassen. Foto Roger Cremers Nederland, Amsterdam, 24-06-2007 2007 Rowing World Cup II Amsterdam. De wereldkampioenschappen roeien op de Bosbaan in het Amsterdamse Bos. Een Chineese deelneemster moet mee naar de doping controle. PHOTO AND COPYRIGHT ROGER CREMERS
Chinezen wonnen in vijf van de twintig klassen. Foto Roger Cremers Nederland, Amsterdam, 24-06-2007 2007 Rowing World Cup II Amsterdam. De wereldkampioenschappen roeien op de Bosbaan in het Amsterdamse Bos. Een Chineese deelneemster moet mee naar de doping controle. PHOTO AND COPYRIGHT ROGER CREMERS Cremers, Roger

Amsterdam, 25 juni. - Het ging gisteren bij de Koninklijke Holland Beker, dit jaar aangemerkt als een van de drie wereldbekerwedstrijden, zoals de winnaar van 1955 had voorspeld. Ruim een jaar voor de Olympische Spelen in Peking dreven Chinese roeiers de buitenlandse coaches op de Bosbaan tot moedeloosheid. Maar met gezonde sportbeleving had het Chinese succes niets van doen, stelde Rob van Mesdag (77).

Van Mesdag, tegenwoordig wonend in Londen, won als roeier één internationale medaille (EK-brons in 1955) en nam deel aan de Olympische Spelen van 1952 in Helsinki. „In Finland waren voor het eerst Russische roeiers bij de Olympische Spelen”, zei hij in het Amsterdamse Bos. „Ze deden mee in oude rotboten die ze hadden gepikt van de moffen. Rusland domineerde de sport jarenlang, maar gebruikte het roeien alleen om te laten zien hoe mooi het communisme was. Eind jaren vijftig deden de Oost-Duitsers precies hetzelfde. Pas toen in de jaren zestig West-Duitsland en later Engeland opkwamen, domineerden niet-communistische landen. Tot nu.”

Want aan de Bosbaan zag Van Mesdag de opmars van het Chinese roeien. „Het is precies hetzelfde gesodemieter. China gebruikt het roeien als reclame voor de communistische staat. Overal in het land worden ze weggeplukt en in een soort van concentratiekamp gezet om dag en nacht te trainen. Allicht dat ze dan hier winnen. Ik denk dat ze in Peking tachtig procent van de medailles zullen winnen. Het worden prestigewedstrijden die niets te maken hebben met sportbeleving. Roeiers uit landen als Nederland willen hard roeien uit persoonlijke motivering, zij uit politiek oogpunt.”

Van Mesdag is niet de enige met bedenkingen over de Chinese aanpak. De leefomstandigheden van de door de taalbarrière moeilijk te benaderen sporters zijn armoedig en de trainingsmethoden barbaars, zo klonk het langs de Bosbaan. Tegelijkertijd zou geld voor de roeisport geen probleem zijn en zou expertise en materiaal vanuit de hele wereld naar het Aziatische land worden gehaald.

De Chinese roeiers trokken zich niets aan van de speculaties. Breeduit lachend stapte de in rood-geel gestoken bemanning van de mannenacht aan wal na een zilveren medaille te hebben behaald in de finale die de Nederlandse acht misliep. In het sterkste deelnemersveld op de Bosbaan sinds de wereldkampioenschappen in 1977 won China het medailleklassement, voor Groot-Brittannië en Nieuw-Zeeland. Over twintig bootklassen veroverde het gastland van de Zomerspelen vijf gouden, drie zilveren en twee bronzen medailles. „En het zijn ook nog eens niet alleen de nummers in de lichte gewichtsklasse”, verzuchtte een Nieuw-Zeelandse coach.

Diederik de Boorder, intussen juniorenbondscoach van de KNRB, droeg als coach in de provincie Henan zelf een seizoen lang bij aan de ontwikkeling van het Chinese roeien. „In Henan heb ik getraind in the middle of nowhere. Een concentratiekamp is het niet, maar in het gigantische olympisch trainingscentrum moet je je wel conformeren aan zware regels. Ze verwachten full commitment: meerdere trainingen per dag, zelden of niet naar huis en alleen maar met je sport bezig zijn.”

Toch lijkt De Boorder een complete Chinese overheersing bij het olympische roeitoernooi onwaarschijnlijk. „Het zwaard van Damocles is de stress. De Chinese roeiers zijn broodsporters en een zilveren medaille is evenveel waard als een twintigste plaats. En je hebt niet alleen verantwoordelijkheid naar de bond, maar ook naar je baas of partijleider. Dus neemt de druk vanaf nu elke maand toe. Voor het omgaan met die stress is intermenselijk contact nodig en dat kon in China wel eens een probleem worden.”