Chingay

In China zijn homo’s taboe. Mary Wang (16) is nieuwsgierig

In China werd er niet vaak gebruik gemaakt van het woord ‘homo’. Zelfs niet als scheldwoord. Er werd zo min mogelijk over gesproken. Als ouder daar ben je blij als het enige kind dat je met de één-kind-politiek mag krijgen een zoon is. Je steekt daardoor extra veel energie en geld in je kleine schat, met de verwachting dat hij de familie later trots maakt en geld in het familielaatje brengt. Als je dan na ongeveer anderhalf decennium er achter komt dat je kind droomt over behaarde mannenkuiten, dan ben je natuurlijk niet blij. Want hoe moet het dan verder met de familie? In zo’n situatie wordt een grapje als ‘zo wordt het vrouwentekort tenminste opgelost’ niet gewaardeerd.

In Nederland gaat dat heel anders natuurlijk. Elk zichzelf respecterend meisje loopt trots met een homo aan haar arm. Waarom zou dat met mij anders moeten zijn? Ik verheug me er al op om homo’s die net van de parkeerplaats komen mee te slepen naar huis en koekjes met ze te bakken en ze voor te stellen aan mijn nog altijd Chinese mama.

Al snel besluit ik dat ik mijn zaterdagavond door ga brengen in GayPalace in Rotterdam, met in hun woorden, ‘4 floors of fun’. Ik spreek af met twee frequente bezoekers, Arnold en Martin, om naar de, weer volgens Gay Palace zelf, ‘wildest partynight on this planet’ te gaan. Eenmaal binnen hollen Arnold en Martin gelijk naar de dansvloer, terwijl ik me probeer te oriënteren op mijn barkrukje. Ik vraag aan een jonge Schwarzenegger naast me waarom hij hier is, en hij antwoordt: „Het gaat hier allemaal om de gezelligheid. Iedereen danst met elkaar en we hebben het gewoon heel leuk hier.”

Wat ik zo ontzettend waardeer aan Nederlandse homo’s is dat ze er zo openlijk voor uit komen. Als je aan een Chinese homo zou vragen of hij op blond of donker zou vallen, zou hij zwijgen. Dat is dan waarschijnlijk zo omdat hij van kinds af al heeft geleerd van zijn ouders dat het beter is om sommige dingen simpelweg niet te zeggen. Deze Ruben heb ik maar meteen bestempeld als mijn eerste homovriend van vanavond. Samen dansen we de nacht door en drinken we shot na shot. Samen kiezen we de leukste jongens uit, waarbij ik natuurlijk geen schijn van kans maak. Maar het is zo gezellig dat ik dat niet eens meer erg vind.

Later, op weg naar mijn oude vertrouwde barkrukje, zie ik een Chinese homo de macarena doen. Ik besluit dat ik vooral deze niet meer laat lopen! Ik ga naar hem toe en knoop een gesprekje met hem aan.

Chen Ji vertelt: „Ik doe hier een grafische opleiding. Mijn hele familie woont nog in China en daar ben ik blij om. Zij weten niet van mijn seksuele geaardheid en zullen het ook nooit accepteren. Ze komen uit een klein dorp en zijn zo trots op hun zoon dat hij in het buitenland studeert, dan kan ik ze gewoon niet teleurstellen met mijn geaardheid. Dit vind ik een prima oplossing, want zo heb ik lol en weten zij er niks van af.” Met deze kleine Chinees breng ik de rest van de avond door. Ik vind hem tot nu toe het liefst van allemaal. Rond een uur of vijf struinen we samen door de straten. Hoewel ik Nederlandse homo’s erg sympathiek vind en het erg waardeer dat alles mag, kan ik op een mysterieuze wijze het toch iets beter vinden met de homochinees. Dat wordt dus nog een klein beetje harder inburgeren.

Bekort. Meer op www.spunk.nl