Vanaf morgen niet meer: straataccordeongejengel

In onze mailbox treffen we een irritatie van een lezeres aan:

Er moet morgen een eind komen aan die vage buitenlandse accordeonspelers bij winkels. Ze spelen alsof ze een paar toetsen lukraak aanraken, ondertussen kleden ze elke vrouw die voorbij komt bijna uit met hun ogen. Ze loeren gretig naar het muntje dat je uit het winkelkarretje hebt gehaald, in de hoop dat het 50 cent is dat in hun bakje zal vallen. Ik vind ze bijzonder irritant en ze zitten tegenwoordig bij elke winkel. Ga een baan zoeken en val ons niet langer lastig!

Groet,Martine de Boer uit Leeuwarden

Duidelijke taal. En een herkenbare irritatie (behalve dan dat ‘elke vrouw met de ogen uitkleden’).

Straatmuzikanten. Je hebt ze in verschillende varianten: goede en slechte.

We gaan het hier niet hebben over de goede straatmuzikanten, die mogen gewoon blijven straatmusiceren.

Het gaat om de slechte straatmuzikanten, die moeten echt stoppen. De mannen, vrouwen of groepjes die gewoon niet goed zijn in muziek maken.

Voorbeelden?

Voorbeeld één. Je zit op een terrasje. Lekker rustig in de zon. Beetje te kletsen of te lezen. Staat opeens aan de andere kant van de straat zo’n clubje onwijze teringherrie te produceren. Vaak zit er een trompet in het groepje. En – ik overdrijf niet – die trompet kan vaak geen melodie en/of maat houden. Ze tetteren, trommelen en accordeonnen vervelende melodieën over het terras, ze dringen hun herrie op. Ontkomen is onmogelijk. Heel misschien bij betaling van vijf euro met de toevoeging: ‘oprotten’ of ‘kappen met die herrie’.

Voorbeeld twee. Oké, nu zijn het geen straatmuzikanten. Maar het komt op hetzelfde neer. Je zit in de trein. Uit het raam te staren, te lezen of te praten met een medereiziger. En opeens komen er drie mannen de coupé binnen. Met een klarinetachtig instrument, een tamboerijn en een accordeon. Altijd een accordeon. De mannen (Roemenen? Bulgaren?) lopen door het gangpad en blijven steeds even stilstaan. Met die accordeon in je oren (of erger: de elleboog van de accordeonspeler). In augustus 2002 heeft de Spoorwegpolitie aangekondigd harder op te treden tegen deze ‘orkestjes’: boetes van 22 euro en na twee overtredingen inbeslagname van de instrumenten. Het is inderdaad lange tijd rustig geweest, maar tegenwoordig stommelen ze weer door het gangpad.

Nee! Ik wil geen herrie aan mijn kop als ik op het terras zit. Geen bedelende accordeonist aan mijn tafeltje als ik met iemand aan het eten ben. Niet ongevraagd gejengel als ik in de trein zit. En ik wil er al helemaal geen gebedel bij.