Stones weer als vanouds en dus weer overweldigend

De Rolling Stones traden gisteren op in Nijmegen Foto Isabel Nabuurs 08-06-07 Goffert Park Nijmegen The Rolling Stones FOTO ISABEL NABUURS
De Rolling Stones traden gisteren op in Nijmegen Foto Isabel Nabuurs 08-06-07 Goffert Park Nijmegen The Rolling Stones FOTO ISABEL NABUURS Nabuurs, Isabel

Concert: Rolling Stones. Gehoord: 8/6. Goffert Park, Nijmegen.

Hoewel het al twee uur later was toen de Rolling Stones hun enorme podium in het Goffertpark betraden, stond de klok van het Nijmeegse treinstation nog steeds op vier minuten over zeven. Dankzij de blikseminslag. Beter kon de Bigger Bang-tour niet beginnen. Hoe sneu dat dan ook was voor de vertraagde reizigers, die door het noodweer de voorprogramma’s Daniël Lohues en Van Morrison moesten missen, Voor hen was er één schrale troost: bij de Stones bleef het droog.

Wie toch was natgeregend kreeg Nederlandstalige excuses van Mick Jagger. En de verzuchting dat „het goed was om voor de derde keer terug te zijn in Nijmegen”. Tegenpool Keith Richards was in zijn eigen taal eerlijker. „It’s good to be back”, murmelde hij, om er meteen aan toe te voegen. ,,But it’s good to be anywhere.”

En verder? Verder was er weinig veranderd. Behalve dan dat het op het veld minder dringen was, dankzij tegenvallende kaartverkoop. Maar net zoals de laatste twee decennia begon de show met Start me up. En als vanouds toonde Jagger (63) uitgebreid zijn voorliefde voor glitterkleding en naveltruitjes.

Nog even bezeten roffelt Charlie Watts (66) achter zijn minidrumstel, alsof hij in overvolle keukenkastjes wanhopig op zoek is naar die een verdwenen spatel. En Richards (64) kan nog steeds tegelijkertijd soleren, hurken, heupwiegen en een karatetrap in de lucht geven.

Maar het belangrijkste wat voor het overwegend oudere publiek leek te tellen was: er toch weer bij zijn. Want je weet maar nooit: het zou zo maar (weer) eens de laatste Stones-show kunnen zijn.

Na een overweldigend begin, waarbij Jagger als een dolle rondsprong en -sprintte, leek de vermoeidheid toe te slaan met een overdaad aan trage – en nieuwe – nummers. Een geniaal eerbetoon aan James Brown I’ll go crazy, gevolgd door Tumblin’ Dice deed het vuur weer oplaaien. Toen volgden enkel nog de Grote Hits en sloegen de vlammen letterlijk uit het als gigantische parkeergarage vermomde podium.

Toen de band bij het begin van It’s only rock ‘n’ roll samen kroop, maakte een gedeelte daarvan zich los om richting de geluidstoren te zweven. Zo konden ook de achterste rijen (en dankzij de lege plekken ook de bierverkopers) genieten van Satisfaction en Honkey Tonk Women.

Eenmaal teruggesleept naar het hoofdpodium mislukte alleen nog Paint it black jammerlijk. Maar met Brown Sugar’ bewezen de Stones definitief dat ze nog even jeugdig en overweldigend als op hun vijftigste.

Rectificatie / Gerectificeerd

De recensie Stones weer als vanouds en dus weer overweldigend (9 juni, pagina 7) vermeldt dat een deel van het publiek door treinvertraging het voorprogramma van Van Morrison misliep. Morrison trad nauwelijks op; het noodweer verdreef hem al snel.