Neigt naar kitsch

EVEN GEMEEN op de gitaar: Paul McCartney Foto AFP Paul McCartney performs during the 48th Annual Grammy Awards 08 February 2006 at the Staples Center in Los Angeles. AFP PHOTO Timothy A. CLARY
EVEN GEMEEN op de gitaar: Paul McCartney Foto AFP Paul McCartney performs during the 48th Annual Grammy Awards 08 February 2006 at the Staples Center in Los Angeles. AFP PHOTO Timothy A. CLARY AFP

Paul McCartneyMemory Almost Full(Universal)

Voor me ligt een cd in luxe verpakking. Op de hoes staat een zwarte fauteuil tegen een witte achtergrond, met daaroverheen in roze de naam van de artiest. Hij heet Paul Meeshy of misschien Mash, de handgeschreven woorden zijn moeilijk te ontcijferen.

Op de binnenhoes staart een fitte veertiger me vriendelijk maar een beetje zorgelijk aan. Hij is gekleed volgens de mode van 2001, toen The Strokes slordige mannenpakken met All-Stars droegen. Deze schoenen zijn splinternieuw, dat is duidelijk.

Ik zet de muziek op. De zanger heeft een soepele stem, een beetje zoals Jack Johnson die op het strand onder een palmboom, met zijn tenen in het warme zand, ontspannen voor zich uit rijmelt. Het kan nog alle kanten op.

Na een paar liedjes blijkt: deze muzikant combineert zijn zachtmoedige stem met een overdaad aan arrangement. Onaangenaam glad klinkende elektronische keyboards, lichtzinnige drums en kronkelende koortjes vechten om aandacht. Zijn melodieën neigen naar kitsch, door de barokke welvingen en afgemeten emotiebogen.

Ik bekijk de credits. Alle instrumenten werden bespeeld door een enkele man. Een man die tien jaar in de Beatles zat, en daarna zo’n 37 jaar lang nog allerlei andere, meer en minder mooie liedjes maakte. De man op wie alle superlatieven van toepassing zijn: als muzikant met de grootste werklust, de onstuitbaarste experimenteerdrift en het uitzonderlijkste talent van ieder levend wezen tot en met 64 jaar.

Het is Paul McCartney. Dè Paul McCartney, die op een heilloze dag dertien liedjes uit zijn archief plukte en aan de openbaarheid prijsgaf. Als hij net een andere keuze had gemaakt, had het anders uitgepakt, want dat McCartney meer stijlen beheerst dan er Beatles-coverbands bestaan, staat vast.

Het allerlaatste nummer doet me opveren en naar de cd-speler lopen. Harder moet het, om goed te horen hoe gemeen de gitaar door het nummer snijdt en hoe rauw die zoetgevooisde stem nu uithaalt, op dezelfde manier als hij ooit deed in ‘Why Don’t We Do It In The Road’ en ‘Twist And Shout’. Maar het is een kort genoegen. Deze waardevolle opleving, met de titel ‘Nod Your Head’, duurt 1:58.

HESTER CARVALHO